یعنی چه
بر پا داشتن یک مصدر مرکب فارسی است که به مفاهیمی چون برقراری، ایجاد، انعقاد، نصب و پابرجا ساختن اشاره دارد. این واژه بسته به متن، میتواند به معنی برپایی یک مجلس، تأسیس یک بنا یا زنده نگه داشتن یک آیین باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَر پا داش تَن» (bar-pā dāš-tan) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند خود عبارت «بر پا داشتن» (با ۹ حرف) یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به کاربرد واژه، از افعال متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، دقیقترین و رایجترین معادل برای این اصطلاح، واژه «إقامة» است.
به فارسی
از نظر ریشهشناسی، این عبارت یک مصدر مرکب فارسی است. تکواژ اول آن «برپا» (ترکیب پیشوند «بَر» + اسم «پا» به معنی عمود) و تکواژ دوم آن فعل اصیل «داشتن» از ریشه پهلوی و اوستایی dārayat به معنی حفظ کردن است. واژگانی چون پایدار و برپایی با آن همخانواده هستند. مترادفهای آن اقامه و برافراشتن، و متضادهای آن فروخواباندن و برچیدن است.
نماد چیست
در فرهنگ سنتی و بصری، نماد این مفهوم «ستون خیمه» است؛ چرا که ستون باعث پایداری و بالا نگهداشتن سقف میشود و خیمه بدون آن فرو میریزد. این مفهوم یادآور تعبیر «عمود الدین» برای نماز است.
جمعبندی و توضیح کامل بر پا داشتن
عبارت «بر پا داشتن» یکی از مصادر مرکب و اصیل زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «بر»، اسم «پا» و فعل «داشتن» شکل گرفته است. این واژه در گستردهترین کاربرد خود به معنای استوار کردن، برافراشتن و زنده نگه داشتن یک جریان، آیین یا سازه به کار میرود و دلالت بر پایداری و حفظ آن دارد.
در فرهنگ اسلامی و ترجمه قرآن کریم، این واژه به عنوان دقیقترین معادل برای فعل «اقامه» (مانند اقامه نماز) استفاده میشود. مفسران تأکید دارند که برپا داشتن در این سیاق، فراتر از یک قرائت ساده بوده و به معنای به اهتزاز درآوردن پرچم آن حقیقت و استوار ساختن ستونهای عبودیت در متن جامعه است، به طوری که جامعه پیرامون آن شکل بگیرد و پابرجا بماند.