یعنی چه
این عبارت ترکیبی از دو واژه عربی است؛ «عدو» به معنی دشمن و «مبین» به معنی آشکار و واضح. در مجموع به کسی یا چیزی اشاره دارد که دشمنی و آسیبرسانی او برای همگان روشن است و هیچ ابهامی در کینه و عداوتش وجود ندارد. این واژه در متون کلاسیک و مذهبی برای هشدار درباره خطرات کاملاً هویدا استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت قرآنی با توجه به قواعد تجوید و اعرابگذاری به صورت «عَدُوّاً مُبِيناً» است که در حالت وقف «عَدُوّاً مُبِینا» خوانده میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این ترکیب معمولاً به عباراتی ترجمه میشود که نشاندهنده عیان و بیپرده بودن این دشمنی است.
به عربی
در خود زبان عربی، برای تبیین و مترادف آوردن این ترکیب قرآنی از واژههایی چون خصم واضح یا عدو ظاهر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «دشمن آشکار»، «دشمن هویدا» و «خصم آشکارا» است که معنای دقیق عیان بودن عداوت را میرسانند.
در قرآن
این ترکیب وصفی (به صورت منصوب «عَدُوّاً مُبِيناً» یا مرفوع «عَدُوٌّ مُبِينٌ») بارها در قرآن کریم ذکر شده است. خداوند در این آیات به انسانها هشدار میدهد که از گامهای شیطان پیروی نکنند، چرا که او برای انسان یک دشمن آشکار است و عداوتش با نسل بشر ریشه در تاریخ خلقت دارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات قرآنی، این عبارت نماد مظهر دوری از رحمت خدا یعنی شیطان است. همچنین به عنوان نمادی برای هر نوع خطر، گناه یا آسیب شناخته میشود که انسان با وجود علم و آگاهی کامل به صدماتش، باز هم به سمت آن قدم برمیدارد.
جمعبندی و توضیح کامل عدوا مبینا قران
عبارت قرآنی «عدوا مبینا» یک ترکیب وصفی پرکاربرد در آموزههای اسلامی است که به معنای «دشمن آشکار» ترجمه میشود. این اصطلاح در قرآن کریم عمدتاً برای توصیف شیطان و خطرات وسوسههای او به کار رفته است تا به انسان یادآوری کند که دشمنی ابلیس پنهان نیست، بلکه کاملاً عیان، بیپرده و نظاممند است.
ریشه واژگان این عبارت از تجاوز و گذشتن از حد (عدو) و روشنگری و ابانه (مبین) گرفته شده است. شناخت این مفهوم به مخاطب کمک میکند تا در ساختار معارف مذهبی و حتی در حل جداول کلمات متقاطع، به درک عمیقتری از مفاهیم مقابله با گمراهی و نمادهای وسوسه دست یابد.