یعنی چه
این واژه صفت مفعولی است و به هر چیز، مکان یا مفهومی اشاره دارد که با افزودن عناصر زیباشناختی، آراستگی و جلوه بیشتری پیدا کرده است. این کلمه برای توصیف زیباییهای ظاهری و کمال باطنی به کار میرود.
تلفظ
واژه مُزَیَّن (با فتح یاء و تشدید) اسم مفعول از باب تفعیل است. تلفظ صحیح آن مُزَیَّن شُدِه میباشد. شایان ذکر است که اگر به صورت مُزَیِّن (با کسر یاء) تلفظ شود، اسم فاعل و به معنای آرایشگر یا دلاک خواهد بود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه ۷ حرف دارد. از مترادفهای کوتاهتر آن نیز میتوان به عنوان همپوشانی در جدول استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از واژههای فوق برای رساندن مفهوم دقیق آراستگی استفاده میشود.
در قرآن
خود ترکیب فارسی در قرآن نیست، اما ریشه عربی آن (ز-ی-ن) به وفور استفاده شده است؛ مانند آیه ۱۴ سوره آلعمران: «زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ» (محبت خواستنیهای مادی برای مردم مزیّن شده است) و آیه ۶ سوره صافات: «إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ».
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، مزیّن شدن یک مجلس، کتاب یا نام، نمادی از محترم شمارندگی و بخشیدن اعتبار و شرافت به آن موضوع است و نشاندهنده ارتقای جایگاه و ارزش آن به واسطه یک عنصر نیکو است.
جمعبندی و توضیح کامل مزین شده
عبارت «مزین شده» ترکیبی از واژه عربی مزیّن (اسم مفعول از تزیین) و فعل کمکی فارسی است که در زبان ما ساختاری صفتگونه به خود گرفته است. این کلمه به معنای آراسته، پیراسته و مجمّل بوده و نشاندهنده هر چیزی است که به وسیله ابزارها یا مفاهیم زیباییبخش، جلوه و ارزش افزونی یافته باشد.
در کاربردهای فرهنگی و مذهبی، این واژه بار معنایی بسیار محترمانهای دارد. برای مثال وقتی گفته میشود مجلسی به نور قرآن یا نام بزرگان مزین شده است، هدف تنها تزیین ظاهری نیست، بلکه به معنای کسب شرافت، اعتبار و برکت باطنی برای آن محفل است. در قرآن کریم نیز ریشه این واژه در قالب افعالی چون «زُیِّنَ» برای توصیف آراستگیهای دنیوی و آسمانی به کار رفته است.