یعنی چه
بطالسه (یا بطالمه) جمع تکسیر واژه «بطلمیوس» است. این نام به سلسلهای از پادشاهان یونانیتبار اشاره دارد که پس از مرگ اسکندر مقدونی، توسط یکی از سرداران او به نام بطلمیوس اول در مصر باستان بنیانگذاری شد و حدود ۳۰۰ سال بر این کشور حکمرانی کرد. مشهورترین فرمانروای این خاندان کلئوپاترای هفتم بود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ عبارتهایی چون «خاندان حاکم بر مصر باستان» یا «جمع بطلمیوس»، کلمه ۶ حرفی «بطالسه» یا «بطالمه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این خاندان تاریخی از واژگان Ptolemies یا عبارت تخصصیتر The Ptolemaic dynasty استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و به عنوان جمع مکسر کلمه بطلمیوس (که خود مأخوذ از Ptolemaios یونانی است) به کار میرود.
به فارسی
در کتابهای تاریخ و مراجع زبان فارسی، از این واژه با برگردانهایی نظیر «بطلمیوسیان» یا «خاندان لاگید» (برگرفته از نام پدر بطلمیوس اول) یاد میشود.
در قرآن
واژه بطالسه یک اصطلاح صرفاً تاریخی و نام خاص برای یک سلسله پادشاهی است و در متن قرآن کریم کاربرد یا اشارهای ندارد.
نماد چیست
به عنوان یک واژه لغوی نماد خاصی ندارد، اما از نظر تاریخی، نماد رسمی سلسله بطالسه تصویر عقاب یا شاهین ایستاده بر روی صاعقه بود که بر روی سکههای طلا و نقره آن دوران ضرب میشد.
جمعبندی و توضیح کامل بطالسه
واژه بطالسه یک اصطلاح تاریخی و جمع مکسر عربی برای کلمه «بطلمیوس» است. این واژه به سلسلهای قدرتمند و یونانیتبار اشاره دارد که پس از فتوحات اسکندر مقدونی و تقسیم امپراتوری او، توسط بطلمیوس اول در مصر پایهگذاری شد. حکومت بطالسه نزدیک به سه قرن (از سال ۳۰۵ تا ۳۰ پیش از میلاد) بر مصر و بخشهایی از دریای مدیترانه تداوم داشت و اسکندریه را به قطب علمی و فرهنگی جهان باستان تبدیل کرد.
این خاندان با درآمیختن فرهنگ یونانی (هلنیستی) و سنتهای اصیل مصری توانستند سالها ثبات را در منطقه حفظ کنند. مشهورترین و آخرین فرمانروای بطالسه، ملکه کلئوپاترای هفتم بود که پس از شکست از امپراتوری روم و خودکشی او، حکومت ۳۰۰ ساله بطالسه به پایان رسید و مصر رسماً به یکی از ایالات روم تبدیل شد.
از نظر لغوی، این کلمه به دلیل نام خاص بودن، فاقد متضاد یا کاربرد در متون مذهبی مانند قرآن است و در بازیهای جدول و کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک واژه شش حرفی در پاسخ به سلسلههای مصر باستان مطرح میشود.