معنی
تحریم در لغت به معنای حرام کردن و بازداشتن از چیزی است. در کاربرد امروزی، این واژه بیشتر به اقدامات تنبیهی، بازدارنده و محدودکنندهای اشاره دارد که از سوی نهادهای قانونی، دولتی یا بینالمللی علیه یک کشور، سازمان یا فرد اعمال میشود تا رفتار آنها را تغییر دهد.
یعنی چه
وقتی میگوییم چیزی تحریم شده است، یعنی استفاده از آن، معامله با آن یا برقراری ارتباط با یک مجموعه به صورت رسمی منع شده است. این واژه در دنیای مدرن به عنوان یک ابزار فشار دیپلماتیک و اقتصادی شناخته میشود.
مترادف
این واژهها در زمینههای مختلف قانونی، شرعی و سیاسی میتوانند به جای تحریم استفاده شوند.
متضاد
کلماتی که بر مجاز بودن، حلال کردن و برداشته شدن هرگونه منع قانونی یا شرعی دلالت دارند.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه عربی (ح ر م) مشتق شدهاند و به نوعی با مفاهیم ممنوعیت، مرزبندی و ارجمندی در ارتباط هستند.
ریشه
واژه تحریم یک لفظ عربی است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه مصدر باب تفعیل از فعل ثلاثی مجرد «حَرَمَ» است که در معنای اصلی خود به حرام ساختن، ممنوع کردن و مقدس اعلام کردن یک چیز اشاره دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنماهایی مثل «منع اقتصادی» یا «حرام کردن»، کلمه پنج حرفی «تحریم» پاسخ اصلی است.
به انگلیسی
بسته به نوع و ابعاد تحریم، واژههای متفاوتی در زبان انگلیسی برای آن استفاده میشود. واژه Sanction بیشتر بار حقوقی و رسمی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تحریم
واژه «تحریم» در اصل یک واژه با ریشه عربی از مشتقات «ح ر م» است که وارد زبان فارسی شده و در معنای سنتی و لغوی خود به معنای حرام کردن، منع شرعی و ناروا دانستن یک عمل به کار میرفته است. شصت و ششمین سوره قرآن کریم نیز به همین نام است که در آیه نخست آن، مفهوم منع و حرام کردن یک امر حلال مورد اشاره قرار گرفته است.
با این حال، در ادبیات سیاسی و حقوقی معاصر، تحریم به عنوان یک ابزار قدرتمند برای اعمال فشار بینالمللی شناخته میشود. در این کاربرد، تحریم به معنای قطع یا محدود کردن روابط اقتصادی، تجاری، دیپلماتیک یا علمی با یک کشور یا سازمان است تا آن را مجبور به پذیرش شروط یا تغییر رفتارهای کلان خود کنند که معادلهای آن در انگلیسی شامل واژههایی نظیر Sanction و Embargo میشود.