یعنی چه
این اصطلاح در روانشناسی اجتماعی و فرهنگ عامه به معنای نوعی زرنگبازی، چربزبانی و رندی است که فرد در آن ادعای تخصص در هر زمینهای را دارد و تلاش میکند با ترفند، ماستمالی و میانبر زدن کار خود را پیش ببرد یا از مسئولیت فرار کند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اَلْفَهْلَوَة» (با فتح فاء و سکون هاء) است که در گویشهای عامیانه عربی به ویژه مصری تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ این کلمه در جدول دقیقاً «الفهلوه» با ۷ حرف است که به مفهوم زرنگبازی رندانه اشاره دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههایی نظیر Street-smartness (زرنگی اجتماعی)، Shrewdness (زیرکی) و Cunning (مکر و حقهبازی) نزدیکترین معادلها به بار منفی و مثبت این اصطلاح هستند.
به عربی
این کلمه در عربی عامیانه (به خصوص مصر) کاربرد فراوانی دارد. واژه «الشطارة» نیز در برخی سیاقها به معنی زرنگی به کار میرود اما بار معنایی الفهلوه را کاملاً منتقل نمیکند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل رندی، زرنگبازی، حقهبازی رندانه، چربزبانی، ماستمالی و گلیم خود را با کلک از آب کشیدن است.
در قرآن
این واژه یک اصطلاح معربِ عامیانه و مدرن است؛ بنابراین هیچگونه کاربرد یا ریشهای در متن قرآن کریم یا متون عربی فصیح کلاسیک ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل الفهلوه
واژه «الفهلوه» (یا الفهلوانیة) یک سیر زبانشناختی و اجتماعی جالب را طی کرده است. این کلمه در اصل از واژه فارسی «پهلوان» یا «پهلوی» گرفته شده و وارد زبان عربی (بهویژه عامیانه مصر) گردیده است؛ جایی که حرف «پ» به «ف» تبدیل شده و با گرفتن «ال» معرفه و پسوند عربی، معنای آن کاملاً دگرگون شده و سپس دوباره به ادبیات جامعهشناسی ایران بازگشته است.
در فرهنگ مدرن و جامعهشناسی سیاسی، الفهلوه به عنوان نماد شخصیتهای «ابنالوقت» و چارهجوییهای سطحی شناخته میشود. فرد فهلوان کسی است که به جای برنامهریزی اصولی، قانونمداری و تخصصگرایی، میخواهد تمام مشکلات را با چربزبانی، زیرکی، روابط و راهحلهای موقت و کلکزدن پیش ببرد.
این اصطلاح در واقع توصیفکننده رفتاری است که در آن فرد از پذیرش مسئولیت واقعی شانه خالی میکند و با ادعای دانایی در هر زمینهای، سعی دارد از آب کره بگیرد؛ رفتاری که نقطه مقابل صداقت، اصالت و تخصصگرایی به شمار میرود.