یعنی چه
این واژه به معنای محل استقرار، اقامتگاه یا جایگاهی است که فرد در آن ماندگار میشود. در ادبیات و متون دینی، به عنوان محل سکونت نهایی یا ابدی انسان نیز تعبیر میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح میم، سکون ث، فتح واو همراه با الف مقصوره و سکون کاف و میم به صورت «مَثْواکُمْ» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ برای راهنمای «جایگاه شما» یا «محل اقامت شما» به کار میرود و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این کلمه از عباراتی که به جایگاه، مسکن یا مقصد نهایی مخاطب اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که واژه اصالتاً عربی است، در خود این زبان با کلماتی هممعنی مانند مأوا یا محل استقرار جمع مخاطب مترادف است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این وامواژه عباراتی چون «جایگاه شما»، «محل سکونت شما» و «آرامگاه شما» هستند که در نظم و نثر فارسی به کار میروند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم برای اشاره به جایگاه ابدی انسانها به کار رفته است؛ به عنوان نمونه در آیه ۱۲۸ سوره انعام به صورت «النَّارُ مَثْوَاكُمْ» (آتش جایگاه شماست) و در آیه ۱۹ سوره محمد به صورت «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَ مَثْوَاكُمْ» (خداوند محل حرکت و محل استقرار شما را میداند) تجلی یافته است.
جمعبندی و توضیح کامل مثواکم
واژه «مثواکم» یک کلمه قرآنی و اصالتاً عربی است که از ریشه «ثوی» به معنی اقامت گزیدن و ماندگار شدن مشتق شده است. این کلمه با ترکیب اسم مکان و ضمیر متصل جمع، دقیقاً به معنای «محل اقامت شما» یا «جایگاه شما» در زبان فارسی استفاده میشود.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این واژه بیشتر در متون کهن، مذهبی و عرفانی کاربرد دارد و گاهی مجازاً به معنای آرامگاه یا منزلگاه نهایی انسان پس از مرگ نیز تعبیر میشود. در ساختار آیات قرآنی نیز این کلمه هم برای توصیف عاقبت ستمگران و هم برای بیان علم خداوند به جایگاه استقرار انسانها به کار رفته است.