یعنی چه
این ضربالمثل کنایه از نیکی، کرم، اصالت ذات یا رازی است که هنوز به طور رسمی و علنی آشکار نشده، اما آثار خوش و نشانههای مثبت آن از پیش کاملاً مشخص و عیان است. شخص اصیل و بافضیلت نیازی به تظاهر و ادعا ندارد و بزرگواری او از رفتار و منشش پیداست.
تلفظ
سُفرهیِ نَینداخته بویِ مُشک میدِهد.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع، خودِ عبارت «سفره نینداخته بوی مشک می دهد» با ۲۳ حرف است. شکل دیگر آن «سفره نکرده بوی مشک میدهد» نیز گاهی به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این عبارات به مفهوم اصالتِ بینیاز از تبلیغ اشاره دارند.
به عربی
این تعابیر عربی قرابت معنایی بالایی با مفهوم سخاوت و اصالت عیان دارند.
به فارسی
عبارات و ضربالمثلهای هممعنی و معادل در زبان فارسی شامل این موارد است: «مشک آن است که خود بوید، نه آنکه عطار بگوید»، «رنگ رخساره خبر میدهد از سرّ درون»، و «سال نکو از بهارش پیداست». در نقطه مقابل، عباراتی مانند «طبل توخالی» یا «آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچچیز» متضاد آن هستند.
نماد چیست
این ضربالمثل در فرهنگ ایرانی نماد بارز اصالت ذات، مناعت طبع، مناعت نفس و خیرخواهی عمیقی است که نیازی به بوق و کرنا و خودنمایی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل سفره نینداخته بوی مشک می دهد
ضربالمثل «سفره نینداخته بوی مشک میدهد» یکی از آرایههای کنایی و نغز زبان فارسی است که ریشه در فرهنگ مهماننوازی، کرم و سفرهداری ایرانیان دارد. در روزگاران گذشته، بزرگان و افراد اصیل حتی پیش از آنکه سفره غذا را به طور کامل پهن کنند، به دلیل عطر خوش غذاها یا فضای معطر خانهشان که با مشک و عنبر آمیخته بود، اصالت و سخاوت خود را به رخ میکشیدند. این تصویرسازی عینی به مرور زمان به یک ضربالمثل حکیمانه تبدیل شد.
این عبارت امروزه برای توصیف افرادی به کار میرود که دانش، فضل، ثروت یا اصالت خانوادگیشان پنهانکردنی نیست و رفتار طبیعی آنها بدون هیچگونه تظاهری، گویای جایگاه بلندشان است. همچنین این مثل با مفاهیم قرآنی نظیر «تعرفهم بسیمائهم» همخوانی دارد و نشان میدهد که حقیقتِ ارزشمند، همواره تبلور بیرونی دارد و نشانههایش زودتر از خودش به مشام میرسند.