یعنی چه
این عبارت اصطلاحی تاریخی و مذهبی برگرفته از کتاب دانیال نبی در عهد عتیق است. داستان به آخرین شب حکومت بلشصر، پادشاه بابل برمیگردد که در جریان یک ضیافت مجلل و توهین به مقدسات، انگشتان دست غیبی این کلمات را بر دیوار قصر نوشتند. دانیال نبی این پیام را رمزگشایی کرد: عمر حکومت تو به پایان رسیده، در ترازوی سنجش الهی سبک و ناقص آمدهای و پادشاهیات به مادیان و پارسیان (کوروش بزرگ) واگذار خواهد شد. این عبارت کنایه و نمادی از نشانههای آشکار سقوط، فرجام غرور و عدالت گریزناپذیر است.
تلفظ
خوانش صحیح این عبارت به صورت «مَنا مَنا ثَقِیل وَ فَرَسین» (Mene, Mene, Tekel, Upharsin) است که ریشه در زبان آرامی باستان و عبری دارد.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش که به پیام غیبی دیوار قصر بلشصر یا نشانه سقوط بابل اشاره دارد، دقیقاً عبارت ۱۶ حرفی «منا منا ثقیل و فرسین» است.
به انگلیسی
در ادبیات انگلیسی، علاوه بر نقل قول مستقیم عبری/آرامی، اصطلاح معروف 'The writing on the wall' دقیقاً از همین واقعه ریشه گرفته و به معنای علائم واضح و گریزناپذیر شکست یا نابودی به کار میرود.
به عربی
این عبارت در ترجمههای عربی کتاب مقدس به همین صورت و با حفظ ریشه آرامی کلمات نگاشته میشود و مفهوم وزن کردن و تقسیم را میرساند.
به فارسی
برگردان دقیق و واژهبهواژه این عبارت به زبان فارسی برابر است با: «شمرده شد، شمرده شد، سنگین و سنجیده شد، و بخش گردید» که اشاره به شمارش معکوس حکومت، سنجش اعمال پادشاه و تقسیم اراضی بابل میان مادها و پارسها دارد.
جمعبندی و توضیح کامل منا منا ثقیل و فرسین
عبارت «منا منا ثقیل و فرسین» یکی از تاثیرگذارترین اصطلاحات مذهبی و تاریخی است که از کتاب مقدس (عهد عتیق) وارد ادبیات جهانی شده است. این کلمات در اصل نام سه واحد وزن و سکه در بابل باستان (مَنه، شِکِل، پَرِس) بودند، اما در متن داستان دانیال نبی، معنایی استعاری و پیشگویانه به خود گرفتند. طبق روایت، پادشاه بابل در اوج غرور و سرمستی، نشانههای نابودی خود را بر دیوار دید؛ پیامی که خبر از اتمام فرصت پادشاهی او، سبکی اعمالش در ترازوی حق و واگذاری قدرتش به ارتش ایران باستان میداد.
این واقعه تاریخی-اسطورهای که با فتح بابل به دست کوروش بزرگ همزمان بود، در طول تاریخ به نمادی جهانی برای «فرجام حتمی ستم» و «هشدارهای آشکار پیش از سقوط» تبدیل شد. امروزه در فرهنگهای مختلف، وقتی نشانههای زوال یک قدرت یا فرد مغرور عیان میشود، به این ماجرا اقتباس میکنند تا یادآور شوند هیچ قدرتی در برابر سنجش و عدالت نهایی پایدار نخواهد ماند.