یعنی چه
«انبون» در زبان فارسی دو کاربرد دارد؛ در نقش اسم (تلفظ عامیانه انبان) به معنی کیسه بزرگی است که از پوست دباغیشده گوسفند یا بز درست میشود و در آن زاد و توشه، آرد یا سکه میریزند. در نقش صفت کهن نیز به معنای گشاد، پهن و وسیع به کار میرود.
تلفظ
این واژه با فتح همزه، سکون نون و ضمه باء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «کیسه چرمی بزرگ» یا «فراخ و وسیع» با تعداد ۵ حرف، کلمه «انبون» مورد نظر است.
به انگلیسی
با توجه به دوگانگی معنایی واژه، در حالت اسمی معادل کیف یا کیسه چرمی و در حالت وصفتی معادل پهناور و گشاد استفاده میشود.
به عربی
در ترجمه عربی برای مفهوم ظرف چرمی حمل بار از واژگانی چون جراب و برای حالت وصفتی از کلمات وسیع بهره میبرند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل انبان، چنته، همیان و توشهدان برای نقش اسمی، و کلمات گشاد، پهن و فراخ برای نقش وصفتی هستند.
نماد چیست
این کلمه به صورت مستقل نماد اسطورهای ندارد؛ اما در ادبیات فارسی و کنایات عامیانه، «انبان» یا «انبون» مجازاً به عنوان نمادی از شکم انسان یا ظرفی برای جمعآوری مال دنیا و گاه حیله و تزویر به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل انبون
واژه «انبون» یک اصطلاح اصیل ایرانی با ریشه در زبان پارسی پهلوی (anbān) است که در طول زمان دو مسیر معنایی متفاوت را طی کرده است. در وهله اول، این کلمه تلفظ عامیانه و گویشی واژه «انبان» است که به کیسههای چرمی بزرگ ساختهشده از پوست گوسفند یا بز اطلاق میشده و کارکردی روزمره برای نگهداری آرد، غلات و توشه سفر داشته است.
در وهله دوم، این واژه در ادبیات کهن به عنوان یک صفت به معنی فراخ، گشاد و پهناور به کار میرفته است. امروزه کاربرد اسمی آن به صورت کنایه از شکم یا در عبارات عامیانه بیشتر به چشم میخورد و در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه اصیل ۵ حرفی فراوان جستجو میشود.