یعنی چه
رویگردان به کسی گفته میشود که چهره یا توجه خود را از فرد، عقیده یا هدفی برمیدارد. این واژه در ادبیات فارسی هم به معنای انصراف و بیعلاقگی (مانند گریزان بودن از یک کار) و هم به معنای تمرد و سرپیچی از یک دستور یا آیین به کار میرود.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «روی» (به سکون واو و یاء) و «گردان» (با فتح گاف) تشکیل شده است که در ترکیب با هم به صورت روان و بدون وقف شدید خوانده میشوند.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند معرض، متمرد، بیزار و گریزان کاربرد دارند، اما پاسخ دقیق با توجه به تعداد حروف واژه اصلی، «روی گردان» است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، عبارات فوق صفت یا فعل مرتبط با این مفهوم را در زبان انگلیسی نشان میدهند.
به عربی
این کلمات در متون اسلامی و آیات قرآن کریم (مانند واژه معرضون) به وفور برای توصیف کسانی که از حق یا دستورات الهی دوری میکنند، استفاده شدهاند.
نماد چیست
این واژه به طور رسمی نماد ملی یا طبیعی خاصی ندارد؛ اما در فرهنگ عامه و ادبیات کنایی، عملِ چرخاندن چهره و پشت کردن به کسی، تصویری نمادین از بیوفایی، انصراف، قهر و نارضایتی عمیق تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل روی گردان
واژه «رویگردان» یک ترکیب اصیل و فصیح در زبان فارسی است که از دو جزء «روی» (به معنی چهره یا مجازاً توجه) و «گردان» (صفت فاعلی مرخم از گردیدن) ساخته شده است. این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به دو لایه معنایی عمده اشاره دارد؛ نخست دوری گزیدن، بیعلاقگی و انصراف از یک چیز، و دوم سرکشی، نافرمانی و تمرد در برابر یک شخص یا قانون.
این مفهوم در فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم نیز جایگاه ویژهای دارد و غالباً در قالب واژههایی نظیر «مُعْرِض» و «تَوَلّیٰ» به کار رفته است که نشاندهنده برگشتن انسان از مسیر حق یا غفلت از یاد پروردگار است. در ادبیات فارسی نیز چرخش صورت کنایه از قهر، بیوفایی و سست شدن پیوند مهر و دوستی میان افراد است.