یعنی چه
لحیف در زبان ادبی قدیم مُمّال یا دگرگونشدهٔ واژهٔ «لحاف» است که به معنای جامه، روانداز، روپوش یا زرهی که بدن را میپوشاند به کار میرفته است. همچنین در تاریخ اسلام، لحیف نام یکی از اسبهای خاص پیامبر اسلام (ص) بوده که به دلیل بلندی دمش که زمین را جارو میکرد یا به خاطر اصرارش در دویدن، به این نام خوانده میشد.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی و عربی به صورت لَحیف (با فتح لام و سکون حاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ لحیف به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «لحاف قدیم»، «پوشش و زره اسب» یا «نام اسب پیامبر» کاربرد دارد و دقیقاً یک واژهٔ ۴ حرفی است.
به انگلیسی
با توجه به معنای ریشهای و کاربردی کلمه که به معنی روانداز و لحاف است، واژههای Blanket و Quilt بهترین معادلهای انگلیسی آن محسوب میشوند.
به عربی
ریشه این واژه عربی و از ماده (ل ح ف) به معنی پوشاندن است. در زبان عربی به صورت لحاف یا اصطلاح خاص اللحیف کاربرد دارد.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و معاصر، کلماتی مانند لحاف، روانداز، روپوش، جامه و دثار نزدیکترین معادلها به مفهوم لحیف هستند.
نماد چیست
در ادبیات کهن فارسی، به ویژه در اشعار حکیم نظامی گنجوی، لحیف به عنوان نمادی از پوشش دفاعی، جل اسب، زره یا سایه افکندن در میدان نبرد به کار رفته است؛ چنانکه میسراید: «پذیره شده شورش جنگ را / لحیفی برافکند شبرنگ را».
جمعبندی و توضیح کامل لحیف
واژه «لحیف» یک واژه کهن و اصیل ادبی است که ریشه در زبان عربی و ماده «ل ح ف» دارد. این کلمه در شعر و متنهای کلاسیک فارسی به عنوان شکل دگرگونشده یا مُمال کلمه «لحاف» به کار میرفته و دلالت بر هر نوع پوشش، روانداز، روپوش یا حتی زره و جل اسب در میدان جنگ دارد.
علاوه بر این کاربرد لغوی، لحیف در تاریخ اسلام یک اسم خاص (اعلام) نیز به شمار میرود؛ چرا که نام یکی از اسبهای گرانقدر پیامبر اسلام (ص) بوده است. دلیل این نامگذاری را دُم بسیار بلند این اسب دانستهاند که هنگام حرکت زمین را میپوشانده و جارو میکرده است.
اگرچه خود کلمه لحیف در قرآن ذکر نشده، اما همخانواده معروف آن یعنی «إلحاف» در سوره بقره به معنی اصرار و پافشاری آمده است؛ چرا که اصرار زیاد نیز گویی ذهن مخاطب را کاملاً محاصره کرده و میپوشاند. این واژه امروزه بیشتر در حل جدولهای کلمات متقاطع و بررسی متون نظامی گنجوی مورد توجه قرار میگیرد.