یعنی چه
اسهاب در لغت به معنای طولانی کردن سخن، زیادهروی در گفتار و اطناب است. این واژه در متون کهن به رفتاری اشاره دارد که در آن فرد بیش از حد نیاز سخن میگوید. همچنین در معانی مهجورتری مانند بخشش بسیار، مدهوش شدن از گزیدن مار، یا کندن چاه و به آب نرسیدن نیز به کار رفته است.
تلفظ
این واژه به صورت اِسهاب (ešhāb) تلفظ میشود و مصدری از باب افعال است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «اسهاب» یک کلمه ۵ حرفی است و معمولاً به عنوان راهنمای «پرگویی» یا «طول دادن سخن» مکرر میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم اسهاب از واژگانی استفاده میشود که به درازای کلام و استفاده از کلمات بیش از حد نیاز اشاره دارند.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و در زبان عربی معاصر نیز دقیقاً به همین معنای زیادهروی در گفتار و طولانی کردن سخن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پرگویی، درازسخنی، گزافهگویی و مبالغه در کلام است. در بلاغت فارسی، این ویژگی معمولاً در مقابل ایجاز (موجزگویی) قرار میگیرد.
نماد چیست
اسهاب صرفاً یک اصطلاح زبانی، لغوی و بلاغی است؛ به همین دلیل، نماد مادی، اسطورهای یا تصویری خاصی در فرهنگها برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل اسهاب
واژه «اسهاب» یک مصدر عربی از باب افعال (ریشه س-ه-ب) است که وارد زبان فارسی شده و در ادبیات کلاسیک و متون کهن مانند کلیله و دمنه به وفور استفاده شده است. معنای اصلی و رایج آن پرگویی، زیادهروی در سخن و خارج شدن از حد اعتدال در کلام است که در دانش بلاغت معمولاً در کنار «اطناب» قرار میگیرد و نقطه مقابل «ایجاز» و خلاصه گویی به شمار میرود.
علاوه بر معنای اصلی، در کتابهای لغت قدیمی نظیر دهخدا معانی فرعی و مهجورتری نیز برای آن ذکر شده که امروزه کاربردی ندارند؛ از جمله مدهوش شدن در اثر مارگزیدگی یا حفر چاهی که به آب نمیرسد. در زبانآموزی و حل جدول، شناخت این کلمه به درک بهتر متون ادبی فاخر کمک شایانی میکند.