یعنی چه
اوشتر واژهای کهن و کلاسیک در زبان فارسی است که به حیوان معروف بیابان یعنی «شتر» (Camel) اشاره دارد. این کلمه در متون قدیمی و پهلوی به صورت مطلق برای نامیدن این چهارپا به کار میرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اُشْتَر» (uštar) است که ریشه در واژهٔ اوستایی «اُشتره» دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «شتر به پهلوی» یا «نام قدیمی شتر»، واژهٔ ۵ حرفی «اوشتر» مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این حیوان از واژهٔ Camel استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای امروزی، مترادفها و واژگان همخانوادهٔ آن در زبان فارسی شامل شتر، بعیر، هیون، شتربان و شترمرغ است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، اوشتر (شتر) نماد بارز صبر و بردباری، کینهتوزی شدید (شترکینه)، تحمل سختیهای فراوان و سفرهای طولانی در بیابانهای خشک است.
جمعبندی و توضیح کامل اوشتر
واژهٔ «اوشتر» در واقع همان صورت قدیمیتر، پهلوی و کهن کلمهٔ «شتر» امروزی است که ریشه در واژهٔ اوستایی «اُشتره» (uštra-) دارد. زبانشناسان معانی مختلفی مانند «تابعشونده» (به دلیل رام بودن) یا «لبدار» (به دلیل فیزیک لبهای حیوان) را برای ریشهٔ پیشین آن مطرح کردهاند. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی کاربرد داشته و امروزه بیشتر در متون کهن یا به عنوان یک واژهٔ اصیل در جدولهای کلمات متقاطع دیده میشود.
در فرهنگ و ادبیات ایرانی، این موجود نماد تامِ صبوری، بردباری و استقامت در برابر سختیهای کویر است؛ هرچند که صفت منفی «شترکینه» نیز در لایههای فرهنگی به آن نسبت داده میشود. باید توجه داشت که این واژه با نام اساطیری «ایشتر» (الهه بابل و آشور) کاملاً تفاوت بنیادی دارد و نباید اشتباه گرفته شود.
اگرچه خود واژهٔ اوشتر در قرآن نیامده، اما معادلهای عربی آن مانند ابل، جمل، ناقه و بعیر بارها در آیات قرآنی با دلالتهای معنایی گوناگون (مانند خلقت شگفتانگیز یا بارکشی) ذکر شدهاند که اهمیت زیستی و تاریخی این حیوان را در منطقه نشان میدهد.