یعنی چه
بدشگونی و بدشانسی به معنای شوم بودن، نحوست، ادبار و حالتی است که در آن شخص باور دارد وقوع برخی پدیدهها یا اشیاء مایه بدبختی و بدآوردی میشود. واژه شگون در اصل از واژه هندی «سُگن» به معنی نشانه نیک گرفته شده که با پیشوند «بد» معنای عکس یافته است.
تلفظ
تلفظ دقیق این ترکیب به صورت [بَدْشُـگـونی وَ بَدْشـانْـسی] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتواند خود عبارت یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفاهیم در زبان انگلیسی از واژگان مرتبط با شانس بد یا نشانههای شوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم بدشگونی بیشتر با واژههایی چون نحس و تطیر (که ریشه در فرهنگ جاهلی دارد) بیان میشود.
در قرآن
در قرآن کریم عین واژه فارسی بدشگونی وجود ندارد، اما مفهوم آن تحت عنوان «تَطَیُّر» (فال بد زدن بر اساس پرواز پرندگان) چندین بار مطرح و مذمت شده است. قرآن در آیاتی مانند آیه ۱۹ سوره یس، آیه ۱۳۱ سوره اعراف و آیه ۴۷ سوره نمل تاکید میکند که شومی و بخت هر کس نزد خداست و برخاسته از اعمال خود انسان است، نه عوامل بیرونی.
نماد چیست
این مفهوم در فرهنگهای مختلف با نمادهای گوناگونی شناخته میشود؛ از جمله جغد و کلاغ سیاه در فرهنگ عامه ایران، گربه سیاه در فرهنگ غربی، شکستن آینه، عدد ۱۳ و عبور از زیر نردبان که همگی در باورهای خرافی نشانهای از وقوع بدبختی تلقی میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بدشگونی و بدشانسی
ترکیب بدشگونی و بدشانسی نشاندهنده یک باور دیرینه و خرافی در میان انسانهاست که وقوع حوادث ناگوار را به نشانهها، اشیاء یا موجودات خاصی نسبت میدهد. واژه شگون از ریشه هندی به معنای نشانه نیک است که در فارسی با پذیرش پیشوند منفی، معنای ادبار و نامیمونی به خود گرفته است.
در دیدگاههای دینی و قرآنی، این نوع نگاه به جهان تحت عنوان «تطیر» یا فال بد زدن به شدت رد شده و تاکید گردیده که سرنوشت و عاقبت انسانها صرفاً بازتابی از اعمال و رفتار خود آنهاست و هیچ موجود یا پدیده بیجانی نمیتواند منشأ خیر یا شر برای انسان باشد.
فرهنگهای مختلف جهان هر یک نمادهای خاصی مانند گربه سیاه، جغد یا عدد ۱۳ را برای این مفهوم پدید آوردهاند که ریشه در رویدادهای تاریخی یا اسطورهای قدیمی دارند، اما در ساختار لغوی و حل جدول، این عبارتها با مفاهیمی چون نحوست، شومی و بدفالی همپوشانی کامل دارند.