معنی
این اصطلاح به مجازاتی اشاره دارد که علاوه بر درد شدید جسمانی، با تحقیر، رسوایی و از بین رفتن غرور و حرمت فرد گناهکار همراه است.
یعنی چه
عذاب مهین مجازاتی است که هدف آن شکستن غرور و ادعاهای پوشالی مستکبران است؛ بهطوری که فرد خطاکار را در برابر همگان خوار و بیمقدار میسازد.
تلفظ
واژهٔ «مُهین» در این ترکیب با ضمهٔ میم تلفظ میشود و نباید آن را با واژههای فارسی مِهین (بزرگتر) یا مَهین (ماهمانند) اشتباه گرفت.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این ترکیب غالباً به مفاهیمی ارجاع دارد که بیانگر خواری، شرمساری و سلب ابهت مجرم است.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی و قرآنی است و از ماده «هـ و ن» به معنی خواری، سستی و اهانت مشتق شده است.
به فارسی
در برگردانهای فارسی متن قرآن، معمولاً از معادلهایی نظیر «شکنجهٔ خوارکننده» یا «پاداشِ سراسر خواری و رسوایی» استفاده میشود.
در قرآن
این اصطلاح در آیاتی مانند آیه ۱۷۸ آلعمران و آیه ۶ سوره لقمان به کار رفته و طبق نظر مفسران بزرگ، کیفری است متناسب با جرم کسانی که در دنیا با تکبر به آیات الهی یا مردم توهین میکردند.
جمعبندی و توضیح کامل عذاب مهین
ترکیب «عذاب مهین» یک اصطلاح قرآنی با ریشهٔ عربی است که به فرهنگ و ادبیات فارسی راه یافته است. واژهٔ «مُهین» در این ترکیب از ریشهٔ «هوان» به معنی خواری و اهانت گرفته شده و اسم فاعل است؛ بنابراین عذاب مهین به معنای مجازاتی است که فرد را خوار، ذلیل و بیمقدار میسازد. این کلمه نباید با واژههای همشکل فارسی مانند «مِهین» (به معنی بزرگتر) یا «مَهین» (به معنی زیبارو و منسوب به ماه) اشتباه گرفته شود.
در متون دینی، این نوع از عذاب فراتر از تنبیه و درد فیزیکی است و جنبهٔ روانی و حیثیتی دارد. این کیفر سنگین معمولاً سهم کافران مستکبر، منافقان و کسانی است که در زندگی دنیوی خود آیات الهی یا بندگان خدا را به مسخره میگرفتند. ساختار این مجازات به گونهای طراحی شده تا غرور پوشالی و ادعاهای دروغین آنان را در هم بشکند و رسوایشان کند.