یعنی چه
واژه «بویژه» (بهویژه) یک قید تأکیدی در زبان فارسی است. این کلمه زمانی استفاده میشود که سخنگو یا نویسنده بخواهد از میان چند امر یا شیء، روی یک مورد خاص تمرکز بیشتری داشته باشد و اهمیت آن را نسبت به بقیه برجسته کند. این واژه کاملاً کلاسیک و اصیل است.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از حرف اضافه «به» (با صدایِ کسره کوتاه) و واژه «ویژه» است که در گفتار و نوشتار متصل به هم، به صورت «بویژه» یا «بهویژه» خوانده و شنیده میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مخصوصاً یا علیالخصوص»، کلمه ۵ حرفی «بویژه» یا واژههای مترادف آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم قید تأکیدی بویژه، به طور رایج از واژگان و قیدهای بالا استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عرب، کلمات فوق دقیقاً همان کارکرد قید تأکید «بویژه» را در جملات ایفا میکنند.
نماد چیست
برای واژه قیدی «بویژه» هیچگونه نماد تصویری، نشانهشناختی یا علامت اختصاری ثبتشدهای در فرهنگها یا هنرهای تجسمی وجود ندارد و صرفاً یک مفهوم زبانی است.
جمعبندی و توضیح کامل بویژه
واژه «بویژه» یا «بهویژه» یکی از قیدهای پرکاربرد و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب حرف اضافه «به» و واژه «ویژه» ساخته شده است. ریشه بخش دوم آن به زبان پهلوی و پارسی میانه (wēzag) بازمیگردد که به معنای پاک، خالص و خاص بوده است. این واژه در نگارش مدرن و کلاسیک کاربرد فراوانی دارد.
هدف اصلی استفاده از این کلمه در جملات، ایجاد تمایز و برجستهسازی یک جزء از میان یک کل است. معادلهای پرشماری در زبانهای دیگر مانند عربی (خصوصاً، لاسیما) و انگلیسی (Especially) دارد که نشاندهنده اهمیت این مفهوم ساختاری در تمام زبانها برای برقراری ارتباط دقیقتر و بخشیدن تاکید لازم به کلام است.