یعنی چه
آشکارگویی به معنای بیان کردن علنی یک مطلب، صراحت در کلام و اعتراف به چیزی بدون پنهانکاری یا استفاده از کنایه است. این واژه وضعیتی را توصیف میکند که در آن فرد بدون ابهام و با شفافیت کامل مقصود خود را به زبان میآورد.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از دو بخش «آشکار» (با سکون روی حرف ر) و «گویی» (اسم مصدر از گفتن) است که به صورت روان و پشت سر هم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «رکگویی» یا «بیان بدون پرده» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به لحن و سیاق کلام، از واژههای فوق برای رساندن مفهوم بیان آشکار استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای دقیق فارسی و رایج این واژه شامل صراحت، رکگویی، حقیقتگویی، تصریح، اظهار، اقرار و ابراز است. در مقابل، واژههای کنایهگویی، تلویح، تلمیح، پنهانکاری، رازپوشی و پردهگویی متضادهای آن به شمار میروند.
نماد چیست
آشکارگویی یک مفهوم رفتاری، اخلاقی و زبانی است؛ به همین دلیل، هیچگونه نماد مادی، باستانی یا فیزیکی ثبتشده و مشخصی برای آن وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل آشکار گویی
واژه «آشکارگویی» یک ترکیب اصیل و خالص فارسی (مرکب اتصالی) است که از بخش «آشکار» (ریشه پهلوی آشکاراک به معنی پدیدار و روشن) و «گویی» (اسم مصدر از بن مضارع گفتن) تشکیل شده است. این اصطلاح در ادبیات و گفتگوهای روزمره به کیفیتی از بیان اشاره دارد که در آن گوینده بدون واهمه، پنهانکاری یا پیچیدگیهای زبانی، حقیقت یا مقصود اصلی خود را به طور مستقیم به مخاطب منتقل میکند.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متون کهن مذهبی مانند قرآن نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن مانند «جهر» (آشکار کردن کلام) و «تصریح» کاملاً با آن همخوانی دارند. آشکارگویی در روابط اجتماعی نشانه صداقت و شجاعت اخلاقی تلقی میشود، هرچند مرز باریکی با رکگویی افراطی دارد.