یعنی چه
پوزار در زبان فارسی به معنی مطلق کفش و پاپوش است. این واژه به مرور زمان بیشتر برای اشاره به کفشهای ضخیم، زمخت، خشن و بددوخت قدیمی (مانند چارق و چموش) که توسط روستاییان یا کارگران استفاده میشد، به کار رفته است. در ادبیات عامیانه ضربالمثلی وجود دارد که میگوید: «از پر دویدن، پوزار پاره میشود» که به بیهوده تلاش کردن اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت پوزار /puzār/ است که حرف «پ» با ضمه (ـُ) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه پوزار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «کفش قدیمی»، «پاپوش خشن» یا «پاافزار عامیانه» کاربرد دارد و کلمهای ۵ حرفی است.
به انگلیسی
برای ترجمه این واژه به زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از کلمات عمومی مربوط به پایافزار یا کفشهای محلی و زمخت استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی معادل کلی آن برای کفش ایاققابی است، اما برای اشاره به جنس خشن و سنتی آن از کلمه چارق استفاده میکنند.
به فارسی
واژه پوزار ریشه در زبان فارسی اصیل دارد. این کلمه در واقع مخفف و صورت تغییریافته و عامیانه ترکیب دو واژه «پا» + «افزار» (پاافزار/پایافزار) است که به مرور زمان در گویشها به پوزار یا پاوزار تبدیل شده است. واژههای همخانواده آن شامل پافزار، پایزار و ابزار هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، برای کلمه پوزار نمادگرایی نمادین یا اصطلاحی ویژهای در نظر گرفته نشده و صرفاً کاربرد معنایی مستقیم در نامگذاری انواع پاپوش دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پوزار
واژه «پوزار» یکی از اصطلاحات اصیل و عامیانه در زبان فارسی است که ریشه در ترکیب واژگانی «پاافزار» دارد. این کلمه با گذشت زمان و تغییرات آوایی در گویشهای مختلف به شکل پوزار درآمده است و به هر نوع پاپوش و کفش اشاره دارد.
البته کاربرد ویژه این واژه بیشتر معطوف به کفشهای خشن، زمخت، بزرگ و دستدوز قدیمی نظیر چارق و چموش است که در مناطق روستایی استفاده میشده است. حضور این واژه در ضربالمثلهای قدیمی نشاندهنده ریشهدار بودن آن در فرهنگ عامه مردم ایران است.