یعنی چه
ترکیب «زینت و پیرایه» به معنای تمام اسباب، ابزارها یا خصوصیاتی است که جلوه و آراستگی فرد یا شیء را افزون میکند. زینت بیشتر به خودِ زیبایی و تجمل مادی یا معنوی تکیه دارد و پیرایه به زیورآلاتی اشاره میکند که به جهت زیباتر شدن به کار میروند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه مصوت تشکیل شده است: زِینَت (با سکون یاء و فتح نون) و پیرایِه (با کسره یاء پیش از هاء بیان حرکت).
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خودِ کلمه «زینت و پیرایه» است که ۱۱ حرف دارد. واژههای کوتاهتری مثل زیور، آرایش و آذین نیز میتوانند به عنوان کلمات جایگزین یا هممعنی در جدولهای دیگر استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم به کار میروند که رایجترین آنها معادلهای فوق هستند.
به عربی
در زبان عربی واژه زینه مستقیمترین معادل است. حلیه بیشتر برای زیورآلات و جواهرات کاربرد دارد و زخرف به معنای زرق و برق و تزیینات مجلل است.
به فارسی
این ترکیب ریشه دوگانه دارد. زینت ریشه عربی (از ز ی ن) داشته و پیرایه ریشهای کاملاً فارسی دارد که از مصدر پیراستن مشتق شده است. پیراستن در اصل به معنای پیراستن زوائد برای رسیدن به زیبایی تام و آراستگی بوده است. همخانوادههای فارسی آن شامل پیراستن، پیرایش و پیراسته هستند.
در قرآن
واژه زینت بارها در قرآن مجید استفاده شده است. از جمله به عنوان زیباییهای طبیعی مانند ستارگان برای آسمان (صافات: ۶)، امور دنیوی همچون مال و فرزندان (کهف: ۴۶) و همچنین توصیههای شرعی ناظر بر پوشش آراسته و زیبا هنگام حضور در مساجد (اعراف: ۳۱).
جمعبندی و توضیح کامل زینت و پیرایه
عبارت «زینت و پیرایه» ترکیبی غنی از دو واژه با ریشههای عربی و فارسی است که در کنار یکدیگر مفهوم مطلقِ زیباییبخشی، جلوهگری و آراستگی مادی و معنوی را پدید میآورند. در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، این واژه همواره جایگاه ویژهای داشته و دایره وسیعی از مفاهیم، از تزیینات ظاهری گرفته تا کمالات اخلاقی و جلوههای باشکوه طبیعت را در بر میگیرد.
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، زینت و پیرایه اغلب به عنوان نمادی از ظاهر دنیوی در تقابل با باطن و حقیقت نگریسته میشود. با این حال، استفاده بجا از آن نه تنها منع نشده، بلکه در آموزههای دینی و فرهنگی به عنوان راهی برای تکریم زیبایی و نظم ستایش شده است.