معنی
شتر جانوری است پستاندار، بزرگجثه و نشخوارکننده از راسته جفتسمان که پاهای بلند، گردنی دراز و کشیده دارد و معمولاً دارای یک یا دو کوهان است. این حیوان به دلیل ساختار خاص بدنش توانایی فوقالعادهای در ذخیره آب و غذا و تحمل شرایط سخت و گرمای شدید بیابان دارد.
یعنی چه
در زبان عامه و اصطلاحات ادبی، شتر علاوه بر دلالت بر خود این جانور، به عنوان نمادی از صبر، بردباری، قناعت و همچنین کنایهای برای کینهتوزی (کینه شتری) یا انجام کارهای پنهانی غیرممکن (شترسواری دولا دولا نمیشود) به کار میرود.
مترادف
واژههای اشتر و اونت شکلهای تاریخی و گفتاری آن هستند. هیون و جمازه برای شترهای تیزرو، بختی برای شتر دوکوهان، لوک برای شتر نر بزرگ و اروانه برای شتر ماده به کار میروند.
هم خانواده
واژههای مشتق و ترکیبی متعددی در زبان فارسی با ترکیب این کلمه ساخته شدهاند که به مشاغل، جغرافیا، ابزارها یا جانوران دیگر اشاره دارند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و اصیل است. در زبان پهلوی (فارسی میانه) به صورت «اوشتر» (uštar)، در اوستایی به صورت «uštra-» و در زبان سنسکریت به صورت «اُشْترَ» به کار میرفته و بازسازیشده از ریشههای کهن هندواروپایی است.
جمله سازی
در جدول
پاسخ مستقیم و دقیق این کلمه در جدول خود «شتر» با ۳ حرف است؛ اما با توجه به طراح جدول، معادلهای عربی آن مثل جمل و ناقه یا واژههای مترادف مانند اشتر و لوک نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
واژه Camel در زبان انگلیسی به معنای شتر است که خود این کلمه نیز در نهایت ریشه در زبانهای سامی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل شتر
شتر یکی از کلیدیترین جانوران در تاریخ زیستبومهای بیابانی و فرهنگ مردمان شرق است. این پستاندار بزرگجثه به دلیل فیزیک بدنی منحصربهفرد، پاهای پهن برای حرکت در شن و توانایی ماندگاری طولانیمدت بدون آب، نقشی حیاتی در حملونقل و تجارت جاده ابریشم داشته است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، شتر فراتر از یک حیوان باری، جایگاه نمادین ویژهای دارد. از یک سو به عنوان مظهر استقامت، رضا و فرمانبرداری شناخته میشود و از سوی دیگر، رفتارهای خاص او منشأ ضربالمثلهای متعددی مثل «کینه شتری» و «شتر دیدی ندیدی» گشته است. همچنین در متن قرآن کریم نیز با واژههایی چون ابل، ناقه و جمل از آن یاد شده و انسان به تفکر در آفرینش شگفتانگیز این موجود دعوت شده است.