بی گهی یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل بی گهی

واژه «بی‌گهی» یک اصطلاح کاملاً پارسی و ایرانی اصیل است که از ترکیب پیشوند نفی «بی»، واژه «گاه/گه» (برگرفته از ریشه ایران باستان gāthu به معنی جا و وقت) و «ی» حاصل‌مصدر ساخته شده است. این واژه به معنی نابه‌هنگامی، بی‌وقتی و انجام دادن کارها در زمان نامناسب، به ویژه در دیر وقت یا تاریکی شب دلالت دارد.

در ادبیات کلاسیک فارسی، این مفهوم قرابت معنایی نزدیکی با نماد «خروس بی‌محل» یا همان خروس بی‌گهی دارد. خروسی که در شب‌هنگام یا وقت نامناسب آواز بخواند، در فرهنگ عامه و شعر شاعرانی چون نظامی گنجوی، نماد شومی، نادانی یا سخن گفتن خارج از موضع و جایگاه مناسب است. این واژه کاملاً فارسی دری بوده و در متن قرآن کریم به کار نرفته است.