یعنی چه
این اصطلاح کهن در زبان فارسی و حوزه دامداری سنتی، به حالت فیزیولوژیکی حیوانات ماده در فصل جفتگیری اشاره دارد؛ زمانی که حیوان ماده برای باروری در طلبِ نر برمیآید.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب فعلی به صورت [be gošn āmadan] است که واژه «گشن» در آن بر وزن «فُحْل» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر فحل شدن، گشنخواه، و مست شدن حیوانات به عنوان پاسخ هممعنی شناخته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اصطلاحات زیستشناسی و دامداری مربوط به این حالت از ترکیبات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به نوع حیوان اهلی، واژگان متفاوتی برای این پدیده فیزیولوژیک به کار میرود.
نماد چیست
«بگشن آمدن» یک عبارت کاملاً کاربردی، طبیعی و فیزیولوژیک در چرخه تولیدمثل حیوانات است و در اسطورهشناسی یا فرهنگ عامه به عنوان نماد نمادین شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل بگشن امدن
اصطلاح «بگشن آمدن» یا «گشن آمدن» یکی از واژگان اصیل، کهن و کاملاً واقعی زبان فارسی دری است که ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پارسی میانه (پهلوی) دارد. واژه «گشن» از ریشه اوستایی به معنی نر، بارور و قوی گرفته شده و در ادبیات کلاسیک و حوزه دامداری سنتی ایران کاربرد فراوان داشته است. نظامی گنجوی نیز در اشعار خود به این پدیده طبیعی در میان اسبها اشاره کرده است.
این عبارت در واقع نشاندهنده فصل جفتگیری، مست شدن حیوانات و آمادگی فیزیولوژیک حیوان ماده برای باروری است. شناخت این واژگان به حفظ ریشههای زبانی و درک بهتر متون کهن فارسی کمک شایانی میکند.