یعنی چه
مثابره به معنای مواظبت کردن بر کار، ایستادگی در برابر سختیها و ادامه دادن یک مسیر یا فعالیت بدون ناامیدی و سستی است. این واژه مفهوم تلاش مستمر را میرساند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت مُثابِرِه (mosābareh) یا مُثابِرَت (mosābarat) تلفظ میشود و از نظر آوایی چهار هجا دارد.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، واژه مثابره معمولاً به عنوان معادل پایداری، مداومت یا پشتکار خواسته میشود و دقیقاً شش حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان فوق دقیقترین معادلها برای توصیف این نوع از تلاشِ همراه با صبوری و سرسختی هستند.
به عربی
خود واژه «مثابرة» در زبان عربی امروز نیز دقیقاً به همین معنای پشتکار و پایداریِ خستگیناپذیر کاربرد وسیعی دارد.
به فارسی
نزدیکترین و زیباترین برگردانهای فارسی برای این واژه، کلماتی مثل پشتکار، سختکوشی، پیوستگی، ایستادگی و مداومت در عمل هستند.
در قرآن
خود کلمه «مثابرة» در متن قرآن کریم نیامده است. با این حال، قرآن برای رساندن این مفهوم از واژگانی چون «صَبْر»، «استقامت» و باب تفاعل آن یعنی «مُصابَرَة» (مانند آیه ۲۰۰ سوره آلعمران: اصْبِرُوا وَصَابِرُوا) استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل مثابرة
واژه «مثابره» یک اصطلاح اصیل با ریشه عربی (از ثلاثی مجرد ثَبْر) است که ورود آن به زبان فارسی، غنای معنایی ویژهای به ادبیات موفقیتی و اخلاقی بخشیده است. این کلمه صرفاً به معنای کار کردن نیست، بلکه بر عنصر «زمان» و «پیوستگی» تأکید دارد؛ یعنی فرد علیرغم وجود موانع، رنجها و مشقتها، دست از طلب برنمیدارد و هوشمندانه و صبورانه به مسیر خود ادامه میدهد.
در فرهنگهای لغت معتبر، مثابره مرادفِ صفت کسانی است که روحیهای پولادین دارند. در نمادشناسی نیز این مفهوم را با حرکت قطرات باران که صخرههای سخت را صبورانه میشکافند، یا تلاش خستگیناپذیر مورچهها پر رنگ میکنند. از این رو، مثابره کلید اصلی دستیابی به اهداف بلندمدت شناخته میشود.