یعنی چه
پلوتوس در فرهنگ اساطیری یونان، تجسم و خدای ثروت و برکت است. بر اساس روایات، او فرزند دمتر (الهه زراعت) و یاسیون بود. در باورهای باستانی، زئوس او را نابینا کرد تا ثروت و دارایی را بدون توجه به شایستگی، تقوا یا جایگاه افراد، به طور مساوی میان انسانهای خوب و بد توزیع کند. همچنین در ادبیات باستان، این واژه گاهی به عنوان ضبط دیگری برای «پلوتس»، کمدینویس مشهور روم باستان، یا نام یکی از نمایشنامههای طنز «آریستوفان» به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان یونانی باستان به صورت (Ploutos) تلفیق و تلفظ میشده و در زبان فارسی با ضمه روی پ و لام (پُلوتوس) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «خدای ثروت یونان باستان» یا «ایزد دارایی اساطیر یونان»، واژه ۶ حرفی «پلوتوس» مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به ایزد ثروت از نگارش Plutus استفاده میشود. اگر منظور کمدینویس باستان باشد، به صورت Plautus نوشته میشود.
به فارسی
این واژه ریشه بومی در زبان فارسی ندارد، اما معادلهای مفهومی آن در زبان فارسی عباراتی چون «ایزد دارایی»، «ربالنوع ثروت» و «مظهر توانگری» هستند.
در قرآن
واژه پلوتوس یک نام اساطیری و تاریخی متعلق به فرهنگ یونان و روم باستان است؛ به همین دلیل هیچگونه ریشه، کاربرد یا اشارهای در متن قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
پلوتوس در هنر و مجسمهسازی باستان به عنوان نماد برکت تشریح میشود. مهمترین نماد او «شاخ فراوانی» نام دارد که پر از گل و میوه است. همچنین او را به صورت پیرمردی نابینا (نشانه توزیع بیهدف ثروت) یا کودکی در آغوش مادرش دمتر (نشانه پیوند کشاورزی و ثروت) تصویر میکردند.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه پلوتوس از ریشه یونانی Πλοῦτος (Ploutos) به معنی مطلقِ ثروت اقتباس شده است. اگرچه این واژه به عنوان نام خاص وارد فارسی شده، اما اصطلاحات سیاسی و اجتماعی مدرنی مانند «پلوتوکراسی» (Plutocracy) به معنی ثروتسالاری یا حکومت سرمایهداران از همین ریشه مشتق شدهاند و در ادبیات سیاسی جهان کاربرد فراوانی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل پلوتوس
واژه پلوتوس در اصل یک نام وامگرفته از فرهنگ اساطیری یونان باستان است و به عنوان یک کلمه بومی با صرف و اشتقاق سنتی در زبان فارسی شناخته نمیشود. این واژه در درجه اول معرف «خدای ثروت و دارایی» است که طبق افسانهها به دستور زئوس نابینا شد تا ثروت را بدون تبعیض میان انسانها تقسیم کند. در وهله دوم، این کلمه در منابع ادبی به عنوان ضبط دیگری از نام پلوتس، کمدینویس رومی، یا نمایشنامهای از آریستوفان به کار میرود.
از نظر نمادشناسی، پلوتوس با شاخ فراوانی، کیسههای سکه و تصویر یک کودک یا پیرمرد کور پیوند خورده است. نقطه مقابل و متضاد اساطیری آن «پینیا» (الهه فقر) است. از آنجا که این واژه کاملاً غربی و اسطورهای است، در زبان فارسی همخانواده سنتی ندارد؛ با این حال، اصطلاحات بینالمللی مهمی مانند پلوتوکراسی (ثروتسالاری) از ریشه همین واژه پدید آمدهاند.