یعنی چه
واژه «منبثاً» به معنای ریزریز شده، متلاشی و به شدت پراکنده است؛ حالتی را توصیف میکند که یک شیء منسجم چنان خرد و متلاشی شود که ذرات آن مانند گرد و غبار در هوا معلق و پخش شوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مُنْبَثّاً» (مُنْبَثْثَنْ) است. ریشه آن عربی بوده و تشدید روی حرف «ث» به همراه تنوین نصب در انتهای آن تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و راهنمای حل جدول، برای راهنمای «پراکنده و متفرق در قرآن»، پاسخ دقیق واژه ۵ حرفی «منبثا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم دقیق این واژه از معادلهایی همچون Scattered (پخششده/پراکنده) یا Dispersed (متفرق) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژگانی چون پراکنده، افشان، متفرق، منثور و ریزریز شده در هوا هستند که مفهوم از هم گسیختگی یکپارچگی را میرسانند.
در قرآن
این واژه به طور مشخص در آیه ۶ سوره مبارکه واقعه در عبارت «فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا» به کار رفته است. این آیه حالت کوهها را در آستانه قیامت توصیف میکند که به غباری پراکنده و معلق در هوا تبدیل میشوند.
نماد چیست
منبثا در فرهنگ و ادبیات دینی نمادی از بیمقدار شدن سختترین و عظیمترین پدیدههای مادی (مانند کوهها) در برابر اراده الهی است. این کلمه نشاندهنده ناپایداری دنیا و تغییر شکل ناگهانی هستی در روز رستاخیز است.
جمعبندی و توضیح کامل منبثا
واژه «منبثا» یک کلمه با ریشه عربی (از ریشه بثّ) است که به واسطه کاربرد خاص و تکاندهندهاش در قرآن کریم وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این واژه از نظر معنایی به هر چیز سخت و منسجمی اشاره دارد که به طور کامل متلاشی، ریزریز و در هوا معلق و پراکنده شده باشد، به طوری که دیگر هیچ اثری از ساختار اولیه آن باقی نماند.
بیشترین شهرت این کلمه به دلیل استفاده از آن در سوره واقعه برای توصیف سرنوشت کوهها در قیامت است. در این تصویرسازی قرآنی، محکمترین نمادهای زمین به غباری پراکنده تبدیل میشوند که این مفهوم در ادبیات به عنوان نمادی از فناپذیری مطلق دنیا و قدرت بیپایان الهی شناخته میشود.