یعنی چه
واژه مُرسَل در لغت به معنی کسی یا چیزی است که ارسال و گسیل شده است. در زبان فارسی، این کلمه افزون بر معنای فرستاده و پیامبر، در آرایههای ادبی نیز کاربرد دارد؛ به طوری که به نثر ساده، روان و خالی از تکلف و صنایع پیچیده ادبی، «نثر مرسل» میگویند.
تلفظ
این واژه به صورت مُرسَل (با ضمه روی میم و فتح روی سین) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه مرسل به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «فرستاده»، «پیامآور» یا «نثر ساده» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال معنای مرسل در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن از واژگانی چون Messenger یا Apostle استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و اسم مفعول از باب افعال (ارسال) است.
به فارسی
برابرهای شیوا و اصیل فارسی برای این واژه شامل کلماتی مانند فرستاده، روانه شده، پیامآور و گسیلیافته است.
در قرآن
واژه مرسل و مشتقات آن بارها در قرآن به کار رفتهاند. این کلمه هم به معنای پیامبران الهی (مانند آیه «أَتَعْلَمُونَ أَنَّ صَالِحًا مُرْسَلٌ مِنْ رَبّهِ») و هم به عنوان نام سوره ۷۷ قرآن (المرسلات) کاربرد دارد که در آیه نخست آن به بادهای پیاپی یا فرشتگان ابلاغ وحی اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل مرسل
واژه «مرسل» از ریشههای اصیل و پرکاربرد عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. معنای بنیادین آن به فرستادن و گسیل داشتن بازمیگردد و در فرهنگ اسلامی به عنوان نمادی از هدایت الهی، امانتداری و پیامآوری حق برای فرستادگان و انبیاء به کار میرود.
علاوه بر جنبههای دینی و قرآنی، این واژه در تاریخ ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد. «نثر مرسل» یا همان نثر سبک خراسانی، به نوشتههایی اطلاق میشود که از پیچیدگیهای لفظی و تعارفات به دور بوده و به سادهترین و روانترین شکل ممکن، پیام خود را به مخاطب منتقل میکنند. بنابراین، مرسل هم در معنای حقیقی (شخص فرستادهشده) و هم در معنای مجازی و اصطلاحی (کلام رها و بدون تکلف) تجلی یافته است.