یعنی چه
عبارت «زشتی نسب» یک ترکیب اضافه (اسم + مضافالیه) در زبان فارسی است که به معنای ناپستی تبار، غیر اصیل بودن خانواده، گمنامی یا بدنامی نژادی و خاندانی، و پایین بودن طبقه اجتماعی تبار فرد به کار میرود. این اصطلاح بیشتر در متون اخلاقی، روایات و ترجمه کلمات قصار عربی به ویژه کلام امام علی (ع) که میفرمایند «حُسنُ الأدَبِ يَستُرُ قُبحَ النَّسَبِ» (ادب پسندیده، زشتی تبار را میپوشاند) استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [زِشْتِیِ نَسَبْ] است که در آن واژه زشتی با کسره مضاف به کلمه نَسَب متصل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما خود عبارت «زشتی نسب» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که به منشأ پایین خانوادگی یا گمنامی تبار اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این ترکیب شامل عباراتی چون پستی تبار، بدنامی خاندانی، گمنامی تیره، دنائت نسب و خباثت نسل است. در مقابل، اصطلاحاتی مانند اصالت خانوادگی، پاکنژادی، حُسنِ نسب و شرفِ تبار به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
نماد چیست
عبارت زشتی نسب به عنوان یک مفهوم انتزاعیِ اجتماعی، فرهنگی و اخلاقی شناخته میشود؛ بنابراین در ادبیات یا فرهنگ عامه دارای نماد فیزیکی، جانوری یا گیاهی خاصی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل زشتی نسب
عبارت «زشتی نسب» یک مفهوم انتزاعی و اخلاقی در زبان فارسی است که به گمنامی، بدنامی یا پایین بودن طبقه اجتماعی و تبار یک فرد اشاره دارد. این اصطلاح عمدتاً در متون کلاسیک، ترجمه احادیث و روایات اسلامی (به ویژه در باب اهمیت ادب بر نژاد) کاربرد دارد و نشاندهنده نگاه سنتی به جایگاه طبقاتی خاندانها در گذشته است.
اگرچه این عبارت مفاهیمی چون پستی تبار را متبادر میکند، اما در دیدگاه جامع دینی و قرآنی، ارزشگذاری بر اساس تبار و نسب کاملاً رد شده است. قرآن کریم در آیات مختلف از جمله آیه ۱۳ سوره حجرات، ملاک اصلی کرامت انسانها را تقوا میداند و برابری انسانها از نظر خلقت را یادآور میشود؛ بنابراین زشتی یا زیبایی نسب در سنجش الهی و انسانی مدرن، ملاک فضیلت به شمار نمیرود.