یعنی چه
واژه فیفاء در اصل به معنای زمین گشاده، دشت پهناور و بیابانی است که آب و گیاهی ندارد اما ویژگی بارز آن، صاف و یکدست بودن آن است. این کلمه یک واژه کلاسیک است و بیشتر در متون کهن ادبی به چشم میخورد.
تلفظ
این واژه به صورت فَیفاء (فتح فاء اول، سکون یاء و فتح فاء دوم به همراه الف ممدوده) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان راهنمای کلماتی مثل بیابان، دشت هموار، بادیه یا قفر به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن، معادلهای دقیق آن در زبان انگلیسی شامل واژههای مربوط به دشتهای مسطح و بیابانهای وسیع است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی این واژه عربی شامل دشت، صحرا، بیابان، فلات هموار و بادیه است.
در قرآن
کلمه فیفاء یا شکل جمع آن یعنی فیافی در متن قرآن کریم وجود ندارد و نباید آن را با مشتقات کلمات دیگر اشتباه گرفت.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و عرفانی فارسی، فیفاء مجاز یا نمادی از دشواریهای مسیر، تنهایی مطلق، حیرت و بیانتهایی راه پیش روی سالک است که عبور از آن نیاز به صبر و استقامت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل فیفاء
واژه «فیفاء» یک اسم ممدود عربی است که به ادبیات و متون کهن نظم و نثر فارسی راه یافته است. این کلمه در لغت به معنای بیابانی بسیار وسیع، خشک و بیآب و علف است که ویژگی اصلی آن صاف، مسطح و هموار بودن زمین آن میباشد. جمع این واژه در زبان عربی «فَیافی» است که در ادبیات فارسی کاربرد و شهرت بسیار بیشتری دارد و معمولاً در عباراتی نظیر «قطع فیافی و قفار» (پشت سر گذاشتن دشتها و بیابانها) به کار میرود.
در نگاهی نمادین و ادبی، فیفاء صرفاً یک عارضه جغرافیایی نیست، بلکه مظهر و نماد حیرت، تنهایی بیانتهای مسافر و سختیهای جانکاه مسیر سلوک است. نکته حائز اهمیت این است که این واژه را نباید با نام اختصاری فدراسیون جهانی فوتبال (FIFA) که تشابه املایی در زبان فارسی دارد، اشتباه گرفت. همچنین لازم به ذکر است که امروزه منطقه کوهستانی زیبایی در عربستان به نام جبال فیفاء وجود دارد، اما معنای اصیل لغوی آن در زبان شناسی همان دشت مسطح و بیابان برهوت است.