یعنی چه
نیمخیز وضعیتی فیزیکی است که در آن فرد نه بهطور کامل نشسته است و نه بهطور تمامقد ایستاده؛ بلکه در حالتی میانه و آماده برای خاستن، دویدن یا ادای احترام قرار دارد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «نیم» (به کسر نون و سکون یاء) و «خیز» (بن مضارع از مصدر خیزیدن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما واژهٔ «نیمخیز» یا «نیمراست» است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد (ورزشی، پزشکی یا عمومی) از معادلهای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم نشستن به حالت آمادگی را غالباً با مشتقات اقعاء یا شبه قائم توصیف میکنند.
در قرآن
واژهٔ نیمخیز اصالت فارسی دارد و در قرآن نیامده است؛ اما از نظر فقهی و عبادی، حالتی مشابه به نام «تجافی» در نماز وجود دارد که شخص در زمان تشهدِ امام، دستها را روی زمین و زانوها را نیمهبلند نگه میدارد.
جمعبندی و توضیح کامل حالتی بین نشسته و برخاسته
واژهٔ «نیمخیز» یک اصطلاح اصیل و ترکیبی در زبان فارسی است که از پیشوند «نیم» و بن مضارع «خیز» (از مصدر خیزیدن) ساخته شده است. این کلمه به خوبی حالتی فیزیکی را توصیف میکند که در آن شخص در تعلیق میان نشستن و ایستادن قرار دارد. در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، این وضعیت صرفاً یک پوزیشن فیزیکی نیست، بلکه نمادی از احترام، هوشیاری، پویایی و آمادگی کامل برای اقدام یا حرکت به شمار میرود.
این واژه در زبانهای دیگر معادلهای دقیقی متناسب با ساختار ژست بدن دارد؛ برای نمونه در انگلیسی اصطلاحات ورزشی یا پزشکی خاص خود را داراست. در ارجاعات مذهبی و قرآنی، اگرچه این لفظ فارسی جایگاهی ندارد، اما مفهوم حرکتی آن در مناسک عبادی اسلام تحت عنوان «تجافی» تجلی مییابد که نشاندهندهٔ همان حالت گوشبهزنگی و آمادگی برای همراهی است.