یعنی چه
واژه طُلحاء جمعِ مکسر کلمه «طالِح» است. این کلمه به گروهی از افراد اشاره دارد که وضعیت آشفتهای دارند، از مسیر صلاح و نیکی منحرف شدهاند و دست به بدکرداری و تباهی میزنند.
تلفظ
این واژه به صورت ضمه روی حرف ط و سکون روی حرف ل تلفظ میشود: طُلْحا.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بدکاران»، «تبهکاران» یا «جمع طالح»، واژه ۵ حرفی «طلحاء» مد نظر است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم طلحاء در زبان انگلیسی، بسته به سیاق متن از واژگانی که به بدکاری یا بیسروسامانی اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بدکاران، تبهکاران، فاسدان و افراد بیسروسامان است. این کلمه در تضاد کامل با واژه «صلحاء» (صالحان و نیکوکاران) قرار دارد.
در قرآن
کلمه «طلحاء» با این ساختار و به معنی بدکاران در قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشه لغوی آن در واژه «طَلْح» (به معنی درخت موز یا اقاقیا) در آیه ۲۹ سوره واقعه («وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ») آمده که از نظر معنایی ارتباطی با مفهوم بدکاری و تباهی ندارد.
نماد چیست
واژه طلحاء صرفاً یک ساختار لغوی و دستوری برای اشاره به جمع افراد بدکار است و نمادگرایی خاصی در ادبیات، اسطورهها یا فرهنگ عامه برای آن ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل طلحاء
واژه «طُلحاء» یک کلمه با ریشه عربی است که به عنوان جمع مکسر واژه «طالِح» شناخته میشود. این کلمه در ادبیات و لغتنامههای معتبر فارسی (مانند دهخدا) به معنای بدکاران، تبهکاران، فاسدان و افراد بیسروسامان و سرگردان به کار رفته است. مفهوم این واژه دقیقاً در نقطه مقابل «صُلَحاء» (به معنی صالحان و نیکوکاران) قرار دارد، همانطور که طالح در برابر صالح قرار میگیرد.
در ساختار زبان، همانگونه که واژه صالح به صلحاء جمع بسته میشود، واژه طالح نیز به طلحاء تبدیل میگردد تا نشاندهنده گروهی از انسانها باشد که از مسیر خیر و صلاح دور شدهاند. در شعر معروف مولوی نیز به این تقابل اشاره شده است؛ آنجا که میگوید: «صحبت صالح تو را صالح کند / صحبت طالح تو را طالح کند». بنابراین، طلحاء اشاره به محفل و گروه بدکاران دارد.