یعنی چه
در اصطلاح معرفتشناسی و حقوق، هرگاه ذهن بین دو گزینه مردد باشد و یک طرف برتری آشکاری داشته باشد، به آن ظن قوی یا ظنّ غالب میگویند. این حالت بالاتر از شک (پنجاه-پنجاه) و پایینتر از یقین (صد در صد) قرار دارد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی «ظَنّ» (با فتح ظاء و تشدید نون) و «قَوی» (با فتح قاف و واو و تشدید یاء) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمهٔ «ظن قوی» با ۵ حرف است؛ همچنین از «ظن غالب» نیز استفاده میشود.
به انگلیسی
در متون حقوقی و فلسفی انگلیسی برای انتقال این مفهوم از عبارات فوق استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این اصطلاحات معادل دقیق ظن قوی هستند.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل گمانِ رجحانیافته، گمان قریب به یقین و پندار استوار است.
در قرآن
واژهٔ ظن در قرآن کاربرد دوگانه دارد. هرگاه بعد از آن حرف «أَنَّ» مشدد بیاید، به معنای ظن قوی و یقینآور است؛ مانند آیه «الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو رَبِّهِمْ» که به معنای ایمان و گمان استوار مؤمنان به لقای پروردگار است.
جمعبندی و توضیح کامل ظن قوی
اصطلاح «ظن قوی» یا ظنّ غالب به حالتی از آگاهی و درک ذهنی اشاره دارد که در آن شخص به یک موضوع با احتمال بسیار بالا (بین ۷۰ تا ۹۹ درصد) اعتقاد دارد. این مفهوم در تقسیمبندیهای منطقی و معرفتشناختی، جایگاهی بالاتر از وهم و شک دارد و تفاوت آن با یقین در این است که در یقین احتمال خطا صفر است، اما در ظن قوی احتمال بسیار اندکی برای خلاف آن وجود دارد.
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و در علوم فقه، اصول و حقوق کاربرد فراوانی دارد؛ به طوری که در بسیاری از احکام و دادرسیها، وجود یک ظن قوی یا امارهٔ معتبر میتواند مبنای صدور حکم یا تصمیمگیری قرار گیرد. در ادبیات قرآنی نیز این اصطلاح در مواضعی که به باور استوار و متمایل به یقین اشاره دارد، به کار رفته است.