یعنی چه
«منوب عنه» یک اصطلاح فقهی و حقوقی است و به کسی اشاره دارد که فرد دیگری (نایب یا وکیل) به نیابت، جانشینی یا وکالت از طرف او کاری را انجام میدهد؛ به عبارت سادهتر یعنی «کسی که از طرف او کار انجام میشود».
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مَنوبٌ عَنْه» است که در آن نون اول مفتوح، واو ساکن، باء مضموم با تنوین رفع، و عون مفتوح و نون ساکن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) خودِ «منوب عنه» است. همچنین کلماتی مانند اصیل و موکل نیز ممکن است به عنوان پاسخهای هممعنی به کار روند.
به انگلیسی
در متون حقوقی انگلیسی، برای اشاره به شخصی که به وکیل خود اختیار میدهد از واژه Principal استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و اسم مفعول از فعل «نابَ» (از ریشه ن و ب) به همراه حرف جر «عن» میباشد.
به ترکی
در حقوق و زبان ترکی برای این مفهوم از ترکیبهایی استفاده میشود که به معنی فردِ تمثیلشده یا وکالتدهنده است.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این واژه در زبان روزمره و حقوقی شامل اصیل، موکل، نیابتدهنده و جانشینگذار است که به شخص اصلی در یک رابطه حقوقی یا عبادی اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل منوب عنه
واژه «منوب عنه» یک اصطلاح تخصصی در حوزه فقه اسلامی و حقوق مدنی است. این عبارت دقیقاً به فردی اشاره میکند که به دلیل ناتوانی، بیماری، فوت یا هر عذر دیگری، شخص دیگری را مأمور میکند تا کارها یا عبادات او را به جای وی انجام دهد. آشناترین نمونه کاربرد آن در فقه، بحث «حج نیابتی» یا نماز قضا است که در آن به فرد متوفی یا بیمار، منوب عنه میگویند.
از نظر لغوی، این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از فعل «نابَ» مشتق شده است. در مقابل این واژه، کلمه «نایب» یا «وکیل» قرار دارد که انجامدهنده عمل است. اگرچه ریشه این کلمه در قرآن کریم در قالب افعالی مثل «أَنَابَ» (به معنی توبه کرد و بازگشت) آمده، اما خودِ ترکیب ترکیبی «منوب عنه» با بار معنایی فقهی و حقوقی کنونی، در متن قرآن به کار نرفته است.