یعنی چه
این عبارت به معنای چنگ زدن و مجروح کردن سطحی پوست با استفاده از ناخن یا چنگال است که در تداول عامیانه بیشتر درباره رفتار حیواناتی مثل گربه و یا در نزاعهای میان کودکان و زنان به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارات به صورت «پَنجول زَدَن» و «پَنجول کَشیدَن» است. در برخی گویشها و تداول عامیانه به صورت «پَنگول» نیز تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما بسته به تعداد حروف میتواند خودِ عبارت، «خراشیدن»، «خنج زدن» یا «چنگ زدن» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از افعال To scratch (برای ناخن) و To claw (بیشتر برای چنگال حیوانات) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه «خدش» به معنی مطلق خراشیدگی و «خمش» دقیقاً به معنی جراحت صورت با ناخن کاربرد دارد.
به فارسی
واژه «پنجول» ساختاری دگرگونشده از کلمه «پنجه» (ریشه در عدد ۵) در زبانهای ایرانی میانه است که با پسوند تصغیر ترکیب شده و معادلهای اصیل فارسی آن شامل چنگول کشیدن، خنج زدن و پنجه انداختن میشود. این اصطلاح در قرآن کریم هیچ ریشه یا معادل مستقیمی ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادشناسی، پنجول کشیدن نمادی از رفتارهای تهاجمی غریزی و گربهسانان، یا خشم فیزیکی و کلامی سطحی و آنی در انسان به شمار میآید.
جمعبندی و توضیح کامل پنجول زدن ،پنجول کشیدن
اصطلاحات «پنجول زدن» و «پنجول کشیدن» از جمله عبارات کاملاً بومی و عامیانه در زبان فارسی هستند که ریشه عمیقی در واژه واجشناختی «پنجه» دارند. این کلمات مستقیماً به عمل مجروح کردن یا ایجاد خراش روی پوست با استفاده از ناخن انسان یا چنگال حیوانات اشاره میکنند. با توجه به بافتار زبانی، این واژه بیشتر در توصیف رفتارهای دفاعی یا تهاجمی حیوانات خانگی مانند گربه و یا در درگیریهای فیزیکی خردسالان کاربرد دارد.
از نظر زبانشناسی، این اصطلاح فاقد هرگونه برگردان یا ریشه قرآنی است و یک ترکیب کنایی و حسی به شمار میرود. در ادبیات مکتوب رسمی کمتر دیده میشود اما در زبان محاوره، نمادی از واکنشهای تدافعیِ سریع، غریزی و در عین حال سطحی است که آسیب عمیقی به همراه ندارد و معادلهای دقیقی نیز در زبانهای انگلیسی و عربی برای آن وجود دارد.