یعنی چه
این عبارت به معنای کسی است که از خطورات ذهنی، رازهای مکتوم دلها و امور پنهان جهان کاملاً باخبر است. عالم السر به ذاتی اشاره دارد که هیچ امر پوشیدهای از دید او پنهان نمیماند و پیبرنده به تمام اسرار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «عالِمُ السِّرّ» با کسر لام در عالم و تشدید و کسر سین در سرّ است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «دانای راز یا آگاه به پنهان ۸ حرفی»، کلمه «عالم السر» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این صفت از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح در اصل عربی بوده و از ترکیب دو واژه عالم (از ریشه علم) و السر (از ریشه سرر) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون «دانای راز»، «دانای نهان»، «خلوتبین» و «باطنبین» است.
در قرآن
خود ترکیب دقیق «عالم السر» به این شکل ساختاری در قرآن نیامده، اما مفهوم آن بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۷ سوره طه («فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَأَخْفَى») و آیه ۶ سوره فرقان («يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»). همچنین تعبیر متناظر آن یعنی «عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ» ۱۰ مرتبه در قرآن تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل عالم السر
عبارت «عالم السر» یکی از صفات توقیفی و اسامی حسنای الهی در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی است. این اصطلاح بیانگر احاطه علمی مطلق و بیانتهاي خداوند بر تمام ذرات جهان، نیات قلبی، و رازهای مکتوم انسانهاست، به طوری که هیچ پدیدهای در پیشگاه او پنهان و پوشیده نمیماند.
در نگرش اخلاقی و عرفانی، توجه به صفت عالم السر بودن خداوند، انسان را به مراقبه درون و تقوای باطنی دعوت میکند؛ چرا که باور به ناظر بودن همیشگی حق بر پنهان و آشکار، سبب پاکسازی نیتها و آراستگی به فضایل اخلاقی میشود و نمادی از تجلی صفت ستاریت پروردگار در مواجهه با خطاهای بندگان است.