معنی
حزین در زبان فارسی و عربی به معنای اندوهگین، غمناک، افسرده و دلتنگ است؛ حالتی که نشاندهنده بار عاطفی سنگین از غم و سوگواری است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف فردی که دچار افسردگی عاطفی شده یا هر چیز دیگری (مانند صدا یا موسیقی) که شنیدنش باعث ایجاد حس غم و سوز دل شود، به کار میرود.
مترادف
واژههایی که مفهوم غم، تنهایی و شکستگی دل را منتقل میکنند، همگی با حزین هممعنی هستند.
متضاد
کلماتی که بر شادی، سرور، خوشحالی و حس مفرطِ نشاط دلالت دارند، به عنوان متضاد این واژه شناخته میشوند.
هم خانواده
واژههای مشتقشده از ریشه یگانهای که بر حالتهای مختلف غم و اندوه دلالت دارند.
ریشه
این واژه صفت مشبهه و برگرفته از ریشه سهحرفی عربی «حزن» به معنی اندوه، سختی و غم است. مشتقات فعلی این ریشه مانند «لا تحزن» بارها در قرآن کریم برای دلداری و نفی اندوه به کار رفتهاند.
در جدول
کلمه حزین دقیقاً ۴ حرف دارد و در پاسخ به سؤالاتی نظیر اندوهناک یا غمناک در جدولهای متقاطع استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به شدت و کاربرد احساسی، از این واژهها برای برگردان معنای حزین استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حزین
واژه «حزین» ریشهای عربی دارد و به معنای غمگین، اندوهناک و دلمرده است. این کلمه در ادبیات و زبان فارسی جایگاه ویژهای یافته و فراتر از یک صفت عاطفی ساده برای انسان، برای توصیف فضاها، صداها و آثار هنری تأثیرگذار و غمناک نیز به کار میرود.
در فرهنگ و هنر ایرانی، حزین بار معنایی عمیقی دارد؛ چنانکه در موسیقی سنتی ایران، نام گوشهای معروف در دستگاههایی چون شور و همایون است که کیفیتی بسیار نالان، شریف و نجواگونه دارد و نمادی از گریه پنهان و سوز دل ناشی از فراق به شمار میرود.
اگرچه خود این صفت به طور مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما ریشه و مشتقات فعلی آن به دفعات برای توصیف و مدیریت حالات روحی انسانها استفاده شده است. در مجموع، حزین بازتابدهنده حالت سنگین و ملایمی از سوگواری، تنهایی و اشتیاق همراه با دوری است.