یعنی چه
این واژه به شخصی اشاره دارد که مالکیت قانونی یا مدیریت یک زمین کشاورزی، باغ یا کشتزار را بر عهده دارد. از آنجا که این کلمه یک واژه کلاسیک و معمولی است، تعریف دقیق آن نشاندهنده فردی است که زمین زراعتی به او تعلق دارد و ممکن است خود یا به کمک کارگران در آن به کشت و کار بپردازد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت مضاف و مضافالیه عربی در زبان فارسی به صورت «صاحِبُ الْمَزْرَعَه» انجام میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «صاحب المزرعه» با ۱۱ حرف است و واژههای مشابهی چون ملاک و زمیندار نیز میتوانند به عنوان گزینههای فرعی مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به وسعت و نوع زمین کشاورزی از واژههای متفاوتی برای اشاره به صاحب مزرعه استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب اضافی عربی است و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا به شکل مالِک المَزرَعَة به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و رایج برای این کلمه شامل واژههایی چون زمیندار، ملاک، دهقان و باغدار است که به سرپرست یا مالک زمین اشاره دارند.
جمعبندی و توضیح کامل صاحب المزرعه
عبارت «صاحب المزرعه» یک ترکیب اضافی عربی (مضاف و مضافالیه) است که به طور گسترده در زبان فارسی استفاده میشود و به معنای مالک یا گرداننده یک زمین کشاورزی و کشتزار است. این کلمه از دو بخش «صاحب» از ریشه (ص ح ب) به معنی همراه و مالک، و «مزرعه» از ریشه (ز ر ع) به معنی محل کشت و کار تشکیل شده است. در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، این واژه مترادف با مفاهیمی چون ملاک، زمیندار و دهقان قرار میگیرد.
اگرچه خود این عبارت با همین رسمالخط عینی در قرآن نیامده، اما مفاهیم قرآنی بسیار نزدیکی مانند «صاحب الجنة» (در داستان باغدار متکبر سوره کهف)، «اصحاب الجنة» (داستان صاحبان باغ در سوره قلم) و «صاحب الحرث» (در جریان داوری حضرت داوود و سلیمان در سوره انبیاء) به همین معنا اشاره دارند که معمولاً در حکایات اخلاقی، نمادی از غرورِ ثروت و غفلت از یاد خدا هستند.
علاوه بر این، در ادبیات عرفانی و امثالوحکم، صاحب مزرعه نمادی از انسان در این دنیاست؛ چرا که بر اساس حدیث معروف «الدنیا مزرعة الآخرة»، انسان صاحب و کلیددار اعمال خویش در کشتزار دنیاست و هر آنچه را که امروز از عمل صالح یا طالح بکارد، در آخرت درو خواهد کرد.