یعنی چه
این عبارت ترکیب دو واژهٔ هممعنی برای تأکید بیشتر است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که نیرو، قدرت، توانایی جسمی، روحی یا ساختاری کافی برای انجام کاری یا مقاومت در برابر عاملی را ندارد. واژهٔ ضعیف ریشهٔ عربی دارد و ناتوان کاملاً پارسی است.
مترادف
این کلمات همگی بیانگر مفهوم فقدان قدرت، بنیه یا توانایی لازم در ابعاد جسمانی یا روحی هستند.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «ضَعیف وَ ناتَوان» (ża’īf va nātavān) است که اولی واژهای وامگرفته از عربی و دومین واژه اصیل فارسی است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای سؤال ۱۱ حرفی همان «ضعیف و ناتوان» است، هرچند کلماتی مانند عاجز یا نحیف نیز با تعداد حروف کمتر کاربرد دارند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای انتقال این مفهوم واژه Weak است و برای ناتوانی شدیدتر از Feeble استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه ضعیف از ماده (ض ع ف) به کار میرود و واهن نیز به معنای سست و بیبنیه است.
جمعبندی و توضیح کامل ضعیف و ناتوان
عبارت «ضعیف و ناتوان» یک ترکیب وصفی تکیدی در زبان فارسی است که از دو جزء با ریشههای متفاوت (عربی و پارسی) تشکیل شده است تا مفهوم فقدان نیرو و بنیه را با شدت بیشتری به مخاطب منتقل کند. این اصطلاح در ابعاد مختلف جسمی، روانی، نظامی و حتی ساختاری کاربرد دارد و در متون کهن و معاصر فراوان دیده میشود.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز این مفهوم جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که در آیه ۲۸ سوره نساء صراحتاً به خلقت ناتوان انسان اشاره شده و واژه «مستضعفین» نیز از همین ریشه مشتق شده است. در ادبیات فارسی موجوداتی مانند مورچه و مگس به عنوان نمادهای طبیعی این مفهوم شناخته میشوند.