یعنی چه
این کلمه از ترکیب واژهٔ «بَشَرة» (به معنای رویهٔ پوست، ظاهر پوست بدن یا صورت انسان) و ضمیر متصل «هُم» (به معنای آنان/ایشان) ساخته شده است و به ویژگیهای ظاهری، رنگ پوست یا رخسار گروهی از افراد اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح زبر روی سه حرف اول و ضم پیش روی دو حرف آخر به صورت [بَشَرَتُهُم] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک واژهٔ ۶ حرفی با راهنمای «پوستِ آنان» یا «صورتهای ایشان» شناخته میشود.
به انگلیسی
عبارت Their skin برای اشاره به خودِ پوست و Their complexion برای اشاره به رنگ و ظاهر پوست صورت آنها استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان برای بیان وضعیت یا ظاهر پوست گروهی از افراد به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به پوست یا تنِ آنها از این عبارات استفاده میشود.
به فارسی
معادل مستقیم این واژه در زبان فارسی «پوستِ آنها» یا «رنگ و روی چهرهٔ ایشان» است که در متون کهن ادبی نیز به عنوان یک ترکیب دخیل استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بشرتهم
واژهٔ «بَشَرَتُهُم» یک ترکیب لغوی عربی است که از دو بخش «بَشَرة» (پوست، ظاهر جلد، رخسار) و ضمیر «هُم» (آنان/ایشان) تشکیل شده است. در ریشهشناسی لغوی، این کلمه از ریشهٔ سه حرفی (بشر) مشتق شده که به معنای ظهور، پیدایی و آشکار شدن چیزی همراه با زیبایی است. دلیل نامگذاری انسان به «بَشَر» نیز همین نمایان بودن پوست بدن او برخلاف حیوانات پشمدار است.
اگرچه این ترکیب با این ضمیر خاص عیناً در آیات قرآن کریم نیامده، اما ریشهٔ آن و خودِ واژهٔ «البشر» در کاربردهای قرآنی (مانند لوّاحة للبشر) به معنای پوست انسان تفسیر شده است. در ادبیات کلاسیک فارسی نیز واژهٔ بشره به وفور توسط شاعران و نویسندگانی چون سعدی برای توصیف زیبایی رنگ و روی چهره و رخسار معشوق به کار رفته است.
از نظر ساختار کلماتی، این واژه دقیقاً ۶ حرف دارد و در مسابقات لغات و جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان معادل عباراتی نظیر «پوست و صورت آنها» جایگذاری میشود. تضاد معنایی آن با واژهٔ «أَدَمَه» (بخش داخلی پوست) نشاندهندهٔ تمرکز دقیق این کلمه بر لایهٔ بیرونی و نمایان بدن انسان است.