یعنی چه
خرجاء در لغت صفتی عربی (مؤنث اَخرَج) است و به گوسفند یا جانوری اطلاق میشود که پاهایش تا تهیگاه سفید بوده و باقی بدنش رنگ دیگری داشته باشد. همچنین در اعلام تاریخی، نام چاه آب معروفی بین بصره و مکه و نام موضعی به نام خرجاء عبس است.
تلفظ
این کلمه به صورت فَتَح اول و سکون دوم یعنی (خَرْ جْ آ) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان نام چاهی میان مکه و بصره یا جانور دورنگ با پاهای سفید، پاسخ ۵ حرفی «خرجاء» است.
به انگلیسی
این واژه معادل تککلمهای دقیق در انگلیسی ندارد و به صورت توصیفی یا به عنوان اسم خاص (Kharja) نگاشته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی معادل یککلمهای دقیقی برای این صفت وجود ندارد، اما میتوان آن را به «پاسپید» یا «جانور دورنگ» ترجمه کرد. در کتابهای جغرافیای قدیم نیز به عنوان یک نام خاص (اعلام) کاربرد دارد.
در قرآن
عین کلمهٔ «خرجاء» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشهٔ سه حرفی آن (خرج) در قالب کلماتی مانند «خَرْجاً» (آیه ۷۴ سوره کهف) و افعالی چون «فَخَرَجَ» به چشم میخورد.
جمعبندی و توضیح کامل خرجاء
واژه خرجاء یک لغت با ریشه عربی است که به فرهنگهای لغت فارسی راه یافته است. این کلمه از نظر معنایی دو جنبه متفاوت دارد؛ در بخش صفات به معنای حیوان یا گوسفندی است که پاهایی سفید و بدنی با رنگ متفاوت دارد، و در بخش اعلام تاریخی و جغرافیایی، نام چاه آب و موضعی مشهور در مسیر کاروانهای زیارتی میان بصره و مکه است.
از نظر ساختاری این کلمه مؤنث واژه «اخرج» بوده و پنج حرف دارد. اگرچه خود این لفظ در قرآن مجید نیامده، اما مشتقات و ریشه اصلی آن بارها در آیات مختلف قرآن به کار رفته است. در حل جداول کلمات متقاطع نیز معمولاً به عنوان نام جایگاه یا چاهی در راه مکه مورد توجه قرار میگیرد.