یعنی چه
شعیا (که به صورتهای اشعیا و یشعیا نیز نگارش میشود) یک اسم خاص عبری است. این نام در اصل به معنای «نجات خداوند» یا «خداوند نجات داده است» میباشد. او از پیامبران بزرگ عهد عتیق است که به بشارتهایش درباره آینده مشهور است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت شَعْیا (Ša'yā) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پیامبر بنیاسرائیل» یا «نام یکی از انبیاء عهد عتیق» با تعداد حروف مشخص کاربرد دارد.
به انگلیسی
نام این پیامبر در زبان انگلیسی به صورت Isaiah نگارش و ایزایا تلفظ میشود.
به فارسی
شعیا یک واژه دخیل از عبری باستان (Yeshayahu) است. به دلیل اسم علم (خاص) بودن، معادل یا مترادف لغوی اصیل در زبان فارسی ندارد و در متون فارسی عیناً به عنوان نام شخص به کار میرود.
در قرآن
نام حضرت شعیا بهطور مستقیم در متن قرآن ذکر نشده است؛ اما در احادیث و روایات اسلامی، مانند مناظرات امام رضا (ع) با پیشوایان ادیان و همچنین در دعای امداوود، از او به عنوان یکی از پیامبران بزرگ الهی یاد شده است.
نماد چیست
شعیای نبی در سنتهای مذهبی و تاریخی، به عنوان نماد «بشارتدهندگی» شناخته میشود، چرا که او ظهور حضرت عیسی (ع) و پیامبر اسلام (ص) را پیشگویی کرده بود. همچنین در ادبیات دینی به او لقب «شاهزاده پیامبران عهد عتیق» را دادهاند.
جمعبندی و توضیح کامل شعیا
کلمه شعیا صورت دیگری از نام اشعیا یا یشعیا، از پیامبران نامدار و بزرگ بنیاسرائیل در قرن هشتم پیش از میلاد است. این واژه ریشه در زبان عبری باستان دارد و به معنای «نجات خداوند» یا «خداوند نجاتدهنده است» به کار میرود. کتاب مکتوب این پیامبر در عهد عتیق (تورات) جایگاه بسیار مهمی دارد.
اگرچه نام شعیا به صورت مستقیم در آیات قرآن کریم ذکر نشده، اما در منابع تاریخ انبیاء، احادیث اسلامی و ادعیه معتبر (مانند دعای امداوود) تجلیل شده است. او در تاریخ ادیان ابراهیمی به عنوان نماد پیشگویی و بشارتدهنده ظهور حضرت عیسی (ع) شناخته میشود.
در فرهنگ و تاریخ ایران نیز این نام جایگاه ویژهای دارد؛ چرا که آرامگاهی منسوب به شعیای نبی در شهر اصفهان و در مجاورت امامزاده اسماعیل قرار دارد. این مکان تاریخی افزون بر جنبه زیارتی، به عنوان محل ساخت اولین مسجد شهر اصفهان در صدر اسلام نیز اهمیت باستانشناسی دارد.