یعنی چه
این عبارت ترکیبی جابهجاشده از اصطلاحات حقوقی و فقهی است. در لغت و عموم به معنی بالا بودن سن، پیری و کهنسالی به کار میرود؛ اما در فقه و حقوق اشاره به «سنِ کِبَر» دارد، یعنی نقطهای که فرد از سن صغر (نابالغی) خارج شده و به سن قانونی و شرعی برای اداره امور خود میرسد.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحة بر روی حرف کاف و کسر در حرف باء است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۶ حرف دارد. معادلهای دیگر آن کبر سن یا پیری است.
به انگلیسی
بسته به کاربرد مدنظر در متن، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است؛ برای سنین بالا از پیری و برای مباحث حقوقی از سن قانونی استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای این واژه در زبان فارسی شامل پیری، شیخوخت، کهنسالی، و همچنین رشد و سن قانونی است. متضاد آن صغر سن یا خردسالی بوده و همخانوادههای آن از ریشه عربی (ک-ب-ر) شامل اکابر، کبیر، اکبر، کبریا و تکبر هستند.
در قرآن
ترکیب عینی «سن کبیر» در قرآن کریم نیامده است. با این حال، واژه «الْکِبَر» به معنای پیری شدید در آیاتی مانند آیه ۴۰ سوره آلعمران استفاده شده است. همچنین واژه «کبیر» به عنوان یکی از نامهای خداوند ۶ بار در قرآن ذکر شده است.
نماد چیست
برای این ترکیب لفظی خاص، نماد یا نشانهشناسی متمایز و مشخصی در فرهنگ و ادبیات فارسی وجود ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل سن کبیر
واژه «سن کبیر» یک ترکیب مستقل و اصیل در لغتنامههای مرجع فارسی به شمار نمیرود، بلکه شکل جابهجاشده یا برعکسشده اصطلاحات فقهی و حقوقی مانند «کبر سن» یا «سن کبر» است. این مفهوم در کاربرد عمومی خود دلالت بر سالخوردگی، کهنسالی و بالا رفتن سن دارد و به عبارتی دوره پیرسالی فرد را توصیف میکند.
در وجهه حقوقی و فقهی، این عبارت در تقابل با «سن صغر» (دوران کودکی و نابالغی) قرار میگیرد و به معنای رسیدن فرد به سن بلوغ، رشد و سن قانونی است؛ جایی که شخص از نظر قانون توانایی تصرف در امور مالی و غیرمالی خود را پیدا میکند. بنابراین ریشه آن کاملاً عربی و برگرفته از مفاهیم فقه اسلامی است.
در مجموع، هنگام مواجهه با این عبارت در متون یا جداول، باید توجه داشت که منظور یا همان پدیده زیستی پیری و کهنسالی است و یا اشاره به مقطع حقوقی خروج از صمیمیت کودکی و ورود به حوزه مسئولیتهای قانونی و شرعی دارد.