یعنی چه
عبارت «اقوام ایرانی» به مجموعهای از گروههای انسانی و قومیتهای متنوع (مانند فارس، آذری، کرد، لر، بلوچ، عرب، ترکمن، گیلک، مازندران، تالش، لک و...) اطلاق میشود که در مرزهای جغرافیایی ایران کنونی یا حوزهٔ فرهنگی ایران بزرگ زندگی میکنند. این مردمان دارای پیشینه تاریخی، پیوندهای عمیق فرهنگی و سرنوشت سیاسی مشترک هستند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه تشکیل شده است: «اقوام» با فتح اول و سکون قاف و واو، و «ایرانی» با کسر الف و سکون یاء.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی تعیین میشود.
به انگلیسی
در زبانهای دیگر نیز معادلهای دقیقی دارد؛ برای نمونه در زبان عربی به صورت «الشعوب الإيرانية» یا «القوميات الإيرانية» و در ترکی استانبولی به صورت «İran halkları» شناخته میشود.
به فارسی
مترادفهای این عبارت شامل قومیتهای ایران، ملّت ایران، مردمان ایرانیتبار، تبارهای ایرانی و طوایف ایران است. متضاد آن بیگانگان و اقوام انیرانی (غیرایرانی) است. همخانوادهٔ اقوام شامل (قوم، قومیت، قوام) و همخانوادهٔ ایرانی شامل (ایران، ایرانزمین، ایرانیان) میشود.
نماد چیست
در فرهنگ سیاسی و اجتماعی مدرن، نماد اقوام ایرانی «فرش دستباف ایرانی» است؛ فرشی که از هزاران گره با رنگها و نخهای متفاوت به نشانه تنوع قومیتها بافته شده اما در نهایت یک پیکره واحد و زیبا را به نمایش میگذارد. همچنین «سفره هفتسین» و «جشن نوروز» نمادهای فرهنگی مشترک تمام اقوام هستند.
جمعبندی و توضیح کامل از اقوام ایرانی
عبارت «اقوام ایرانی» نشاندهنده موزاییک فرهنگی زیبا و منسجمی از مردمان مختلف است که در طول هزارهها در کنار یکدیگر زیستهاند. این ترکیب شامل قومیتهای گوناگونی است که هر یک با زبان، گویش، لباس و آداب و رسوم خاص خود، به فرهنگ غنی ایرانزمین عمق و تنوع بخشیدهاند و در عین حال، همگی در هویت ملی و تاریخی ایران مشترک هستند.
ریشه واژه اقوام عربی و جمع قوم است که به معنای گرد آمدن گروهی از مردم حول یک محور است، در حالی که ایرانی ریشهای هندواروپایی دارد و از واژه اوستایی «airyanam» به معنی شریف و نجیب گرفته شده است. این پیوند زبانی و فرهنگی، همبستگی عمیقی را میان تمام ساکنان این مرز و بوم پدید آورده است که در نمادهایی چون فرش ایرانی و نوروز جلوهگر میشود.