یعنی چه
مخاصمت به معنای ستیزهجویی، پیکار و بدخواهی متقابل است. در اصطلاحات حقوقی و روابط بینالملل نیز به وضعیت جنگی یا درگیریهای مسلحانه میان دو یا چند جبهه، مخاصمه یا مخاصمت گفته میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «مخاصمت» با ۶ حرف به عنوان پاسخ واژههایی چون دشمنی، پیکار یا مجادله کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به مکتوبات سیاسی، حقوقی یا متون عامیانه از این واژگان برای رساندن مفهوم تخاصم استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز برای اشاره به شقاق، دشمنی و مرافعه به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج فارسی برای این کلمه شامل دشمنی، بدخواهی، پیکار، آویزش و ستیزهگری است. در مقابل، واژههایی چون صلح، آشتی، مودت و مصالحه متضادهای آن به شمار میروند.
در قرآن
عین واژه «مخاصمت» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه و همخانوادههای آن مانند «تَخَاصُم» (در آیه ۶۴ سوره ص: إِنَّ ذَٰلِکَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ به معنی ستیزهجویی دوزخیان) و کلماتی چون خَصْم و خَصِیم بارها استفاده شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل مخاصمت
واژه مخاصمت از ریشه عربی «خ ص م» در باب مفاعله برگرفته شده که مفهوم مشارکت و طرفینی بودن یک عمل را میرساند؛ بنابراین مخاصمت به معنای یک جریان دوطرفه از دشمنی، نزاع و مجادله است. این کلمه در ادبیات فارسی کلاسیک و همچنین در متون حقوقی و سیاسی معاصر، به ویژه برای توصیف وضعیتهای جنگی و درگیریهای مسلحانه (مخاصمات بینالمللی) کاربرد وسیعی دارد.
بررسی ساختار این کلمه نشان میدهد که مترادفهای مستقیمی چون ستیزه، خصومت و پیکار در زبان فارسی برای آن وجود دارد، در حالی که واژههای صلح و آشتی در نقطه مقابل آن قرار میگیرند. اگرچه این واژه به طور مستقیم در قرآن نیامده، حضور همخانوادههای ارزشمند آن نظیر تخاصم و خصم، بر قدمت و اهمیت ریشه لغوی آن در زبان و ادب اسلامی گواهی میدهد.