یعنی چه
واژه «ادا» دارای دو ساحت معنایی متفاوت است؛ در معنای رسمی و فقهی به بجا آوردن عبادت در وقت خود، پرداخت کردن دین و بدهی، و انجام وظیفه اشاره دارد. در تداول عامیانه و ادبیات فارسی، به معنای ناز، عشوه، کرشمه، ژست و حرکات نمایشی بدن یا تقلید مسخرهآمیز و شکلک (ادا درآوردن) به کار میرود.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه از ریشه عربی «أداء» به معنی رساندن، انجام دادن و پرداخت کردن حق وارد زبان فارسی شده است. بخش دوم معانی آن یعنی ناز و کرشمه یا رفتارهای تصنعی، بعدها در تداول زبان فارسی به این واژه بار شده و تکامل یافته است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی «اَدا» (adā) است که با فتح حرف اول و کشیدگی الف پایانی خوانده میشود.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل ادا
واژه «ادا» از جمله کلمات جالب توجه در زبان فارسی است که دو رویه کاملاً مجزا را در خود جای داده است. از یک سو، این واژه ریشه در فرهنگ حقوقی، فقهی و قرآنی عربی دارد که مفهوم مسئولیتپذیری، امانتداری، گزاردن عبادات و پرداخت دیون را متبادر میکند. در این بافت، کلمه نمادی از تعهد و وظیفهشناسی است.
از سوی دیگر، با ورود به ادبیات غنایی و فرهنگ عامه فارسی، تغییر ماهیت داده و بار معنایی ظریفتر و گاه متفاوتی به خود گرفته است. در شعر و ادبیات، جلوهای از طنازی، دلربایی و حرکات دلنشین معشوق است، در حالی که در مکالمات روزمره مردم گاهی بار منفی به همراه دارد و به رفتارهای تصنعی، لوسبازی یا تقلیدهای تمسخرآمیز اشاره میکند.