معنی
واژهٔ مبشر در لغت به کسی اطلاق میشود که خبر شادیبخش، مژده و نوید به همراه دارد. این کلمه در حوزههای عقیدتی نیز کاربرد دارد؛ به عنوان مثال در آیین مسیحیت، به افرادی که به ترویج دین و بشارت دادن آموزههای انجیل میپردازند، مبشر میگویند.
یعنی چه
مبشر بودن به زبان ساده یعنی قاصدِ خوشخبری بودن. این واژه به عنوان یک واژهٔ کلاسیک و اصیل، توصیفکننده فرد، جریان یا نشانهای است که پیشدرآمد یک اتفاق مثبت، مبارک و امیدبخش محسوب میشود و مایهٔ خرسندی شنونده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمهٔ «مبشر» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «مژدهدهنده» یا «خوشخبر» کاربرد دارد و طول آن دقیقاً ۴ حرف است.
به انگلیسی
واژهٔ Evangelist بیشتر دارای بار معنایی مذهبی و تبشیری است، در حالی که واژهٔ Herald به مفهوم عمومیترِ پیامآور و رسانندهٔ نوید اشاره دارد.
به عربی
از آنجا که ریشهٔ خود واژه عربی است، در این زبان کلمات بَشیر و مُبشِّر عیناً با همان مفاهیم مژدهرسانی و پیامآوری خیر به کار میروند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل، واژههایی مانند مژدهور، نویدگر، مژدهرسان و پیامآور خوشخبر دقیقترین برگردانها و جایگزینها برای کلمهٔ مبشر هستند که به زیبایی همان مفهوم تبشیر را منتقل میکنند.
در قرآن
این کلمه و مشتقاتش بارها در قرآن برای توصیف رسالت پیامبران به کار رفته است. به عنوان نمونه در آیه ۴۵ سوره احزاب به صورت مفرد («مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا») و در آیه ۲۱۳ سوره بقره به صورت جمع («مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ») آمده است که نشان میدهد وظیفه انبیا، دادن مژدهٔ پاداش الهی در کنار بیم دادن از نافرمانی است.
جمعبندی و توضیح کامل مبشر
واژهٔ «مبشر» از ریشهٔ عربی «ب ش ر» برآمده و در اصل به معنای کسی است که با خود خبر خوش، مژده و نوید شادیآفرین به همراه میآورد. این کلمه در ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و پدیدههای لطیفی چون باد صبا یا پرندهٔ هدهد به عنوان نمادهای سنتی آن شناخته میشوند که پیشدرآمد رسیدن اخبار امیدبخش هستند.
از سوی دیگر، مبشر در حوزهٔ ادیان نیز کاربرد گستردهای دارد؛ در قرآن کریم پیامبران الهی همواره به عنوان مبشرین (مژدهدهندگان به رحمت الهی) و منذرین معرفی شدهاند و در فضای اصطلاحات مسیحیت نیز به مبلغان و ترویجکنندگان تعالیم انجیل، مبشر میگویند. این کلمه در زبانهای دیگر نظیر انگلیسی با معادلهایی چون Evangelist یا Herald شناخته میشود.