یعنی چه
این کلمه در واقع یک واژه اصیل فارسی نیست، بلکه یک ترکیب فعلی مشتق شده از زبان عربی است. این عبارت از فعل امر «اِسْأَلُوا» (بپرسید/بخواهید) و ضمیر متصل مفعولی «هُ» (او/آن) تشکیل شده که در ادغام با یکدیگر به صورت «اِسْأَلُوهُ» نوشته و خوانده میشود.
تلفظ
در گویشها و متون عربی، همزه وسط کلمه ساکن یا دارای حرکت خفیف است و واو پیش از هاء به صورت کشیده تلفظ میشود: [اِسْ - اَ - لـو - هُ]
در جدول
این کلمه دقیقاً از ۶ حرف (الف، سین، الف، لام، واو، ه) تشکیل شده است و در طراحهای جدول معمولاً به عنوان یک عبارت قرآنی یا عربی با تعداد حروف مشخص سوال میشود.
به انگلیسی
با توجه به ریشه و معنای عربی این فعل، در برگردان به زبان انگلیسی از ساختارهای امری همراه با ضمیر مفعولی مذکر غایب استفاده میشود.
به عربی
این عبارت ساختار کاملاً عربی دارد و از ریشه ثلاثی مجرد «سأل» بنا شده است که برای صیغه امر جمع مذکر مخاطب به همراه ضمیر متصل کاربرد دارد.
به فارسی
از آنجا که این واژه در لغتنامههای اصیل فارسی (مانند دهخدا و معین) به عنوان لغت بومی ثبت نشده، بهترین برگردان مستقیم فارسی برای آن، استفاده از جمله امری «از او بپرسید» است.
جمعبندی و توضیح کامل اسالوه
واژه «اسالوه» در زبان فارسی یک مدخل لغوی بومی یا کلمه مستقل به شمار نمیرود. بررسی منابع نشان میدهد که این عبارت در حقیقت یک ترکیب دستوری کاملاً عربی (اِسْأَلُوهُ) است. این ترکیب از فعل امر صیغه جمع به همراه ضمیر مفعولی ساختار یافته و به معنای «از او بپرسید» یا «از او طلب کنید» در متون، اشعار و ادعیه عربی به کار میرود.
در فرهنگهای واژگان فارسی، برای این کلمه ریشه، مترادف یا همخانواده اصیل فارسی وجود ندارد؛ اما اگر ریشه عربی آن یعنی «سأل» را در نظر بگیریم، با کلماتی نظیر سوال، سائل، مسئول و اساله در ارتباط خواهد بود. در ساختار جدولهای کلمات متقاطع، این واژه یک کلمه ۶ حرفی تلقی میشود که پاسخ آن دقیقاً بر اساس املای خود کلمه تنظیم میگردد.
همچنین نمونههای مشابهی از این فعل با ضمایر متفاوت در آیات قرآن کریم آمده است؛ مانند «وَاسْأَلُوهُمْ» (و از آنها بخواهید) در آیه ۱۰ سوره ممتحنه یا «فَاسْأَلُوهُنَّ» (پس از آنها بخواهید/بپرسید) در آیه ۵۳ سوره احزاب، که همگی نشاندهنده کاربرد این ساختار فعلی در زبان عربی و متون مذهبی است.