یعنی چه
واژهٔ تَمَرُّر در اصل یک مصدر عربی است که به دو معنای عمده به کار میرود؛ نخست به معنی استمرار، مداومت و سپری شدن زمان یا یک جریان، و دوم به معنی تلخ شدن و به تلخی گراییدن. این کلمه در متون کهن و لغتنامههای قدیمی ثبت شده اما در زبان گفتاری و نوشتاری امروز فارسی چندان رایج نیست.
تلفظ
این واژه به صورت تَمَرُّر (تَ + مَ + ر + رُ + ر) تلفظ میشود که دارای تشدید روی حرف رِ اول است و از ریشه ثلاثی مجرد «م ر ر» در باب تفعل یا ساختارهای صرفی مشابه مشتق شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، اگر طراح به دنبال یک واژهٔ چهار حرفی کهن به معنای مداومت، سپری شدن یا تلخ شدن باشد، واژهٔ «تمرر» پاسخ دقیق این سؤال است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی برای مفاهیم مختلف این واژه شامل «پایستگی» و «مداومت» (برای معنای استمرار)، «گذشتن» و «عبور» (برای معنای مرور زمان)، و «تلخی» یا «تلخکامی» (برای معنای مادی و معنوی تلخ شدن) است.
در قرآن
خودِ واژهٔ «تمرر» با این ساختار مصدری در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، کلمات همخانوادهٔ آن از ریشه «م ر ر» بارها استفاده شدهاند. از جملهٔ این موارد میتوان به واژهٔ «مُسْتَمِرّ» در آیه ۱۹ سوره قمر (فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ) یا واژهٔ «مِرَّة» به معنی توانایی و قدرت در آیه ۶ سوره نجم (ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰ) اشاره کرد.
نماد چیست
واژهٔ تمرر یک واژهٔ لغوی و صرفی خالص است و در ادبیات نمادین، اسطورهها، باورهای عامیانه یا هنرهای سنتی، به عنوان نماد یا مظهر مفهوم خاصی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل تمرر
واژهٔ «تمرر» یک واژهٔ کهن با ریشهٔ عربی (م ر ر) است که در لغتنامههای قدیمی زبان فارسی جایگاه مشخصی دارد. این کلمه بسته به ساختار صرفی و سیاق متن، دو وجه معنایی کاملاً متفاوت را پوشش میدهد؛ از یک سو به مفهوم پایداری، دوام و گذر پیوستهٔ زمان اشاره دارد و از سوی دیگر دلالت بر تلخ شدن و مرارت دارد. همچنین شکل مجزوم آن در زبان عربی به معنای عبور کردن است.
اگرچه این کلمه در دایرهٔ واژگان معاصر و روزمرهٔ فارسیزبانان کاربرد زنده و فعالی ندارد، اما شناخت آن به درک بهتر متون کلاسیک، ادبیات منثور کهن و همچنین حل جداول کلمات متقاطع کمک شایانی میکند. همخانوادههای این واژه مانند مرور، مستمر و مرارت همچنان از پرکاربردترین کلمات در زبان فارسی به شمار میروند.