یعنی چه
به مردمان و قبیلهای باستانی از اعراب بائده (نابودشده) گفته میشود که در سرزمین «احقاف» (مرز میان یمن و عمان) زندگی میکردند. نام اصلی و نژادی این قبیله «قوم عاد» است، اما به دلیل انتساب به پیامبرشان، به آنها «قوم هود» نیز میگویند. این قوم به داشتن قامتهای بسیار بلند، تنومندی و ساختن کاخهای ستوندار مشهور بودند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه ساخته شده است: «قَوْم» (با فتح قاف و سکون واو) و «هُود» (با ضمه هاء و واو کشیده).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ عبارت «قوم حضرت هود» یا قوم باستانی با قامتهای بلند، معمولاً «قوم هود» (۶ حرف)، «قوم عاد» (۶ حرف) یا «عاد» (۳ حرف) است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای قرآن کریم، برای اشاره به این قوم از عبارات معادل فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متن قرآن قرآنی، این قوم بیشتر با نام «عاد» و در موارد انتساب، به صورت «قوم هود» یاد شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، قوم هود (عاد) نماد قدرت بدنی خیرهکننده اما بیفایده، غرور و غفلت در برابر حق، و همچنین فروپاشی و نابودی ناگهانی ثروت و تمدنهای سرکش به وسیله عذاب الهی (باد خزان و تندباد تازیانه) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل قوم هود
قوم هود که در تاریخ و قرآن بیشتر با نام «قوم عاد» شناخته میشوند، از قبایل قدرتمند و تنومند اعراب بائده بودند. آنها در سرزمین سرسبز و حاصلخیز «احقاف» در مرز میان یمن و عمان امروزی زندگی میکردند و به سبب توانایی جسمی بالا، کاخهای باشکوه و ستونداری در منطقهای به نام «ارم» بنا کرده بودند. خداوند حضرت هود (ع) را برای هدایت و بازگرداندن آنها از بتپرستی مبعوث کرد.
با این حال، این قوم به جای شکرگزاری، راه طغیان، غرور و تکذیب پیامبرشان را پیش گرفتند. سرانجام به دلیل اصرار بر کفر، گرفتار عذاب الهی شدند و تندبادی بسیار سرد، سهمگین و ویرانگر (صرصر عاتیه) به مدت هفت شب و هشت روز بر آنها وزید که تمدن، کاخها و خودِ آنها را مانند تنههای پوک درخت خرما ریشهکن و نابود ساخت و تنها حضرت هود و پیروان مؤمنش نجات یافتند.
نام حضرت هود ۱۰ بار و نام قوم عاد بیش از ۲۴ بار در قرآن تکرار شده است. این داستان در ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی به درس عبرتی بزرگ تبدیل شده و همواره به عنوان نمادی از فرجام شومِ غرور، سرکشی و پوشالی بودن قدرتهای مادی در برابر قدرت پروردگار یاد میشود.