یعنی چه
سوائم جمعِ کلمهٔ سائم و سائمه است. در فقه و حقوق به چهارپایانی (مانند شتر، گاو و گوسفند) گفته میشود که در بیشتر روزهای سال، آزادانه در چراگاههای عمومی و بیابان میچرند و صاحبشان برای آنها علوفه دستی فراهم نمیکند. این حیوانات به دلیل عدم تعهد هزینه نگهداری، مشمول زکات میشوند.
تلفظ
این واژه به صورت سَوائِم (Sava'em) تلفظ میشود که فتحه روی حرف سین و همزه مکسور پیش از میم قرار دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر مواشی، احشام چرنده یا انعام راعی به عنوان راهنما برای این کلمه ۵ حرفی استفاده میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحاتی که بر چریدن آزاد دامها در مرتع دلالت دارند، استفاده میشود.
به عربی
واژه سوائم اصالتاً عربی است و در این زبان برای اشاره به گلههایی که بدون علوفه دستی در بیابان رها میشوند به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این کلمه شامل مواردی چون چهارپایان چرنده، احشام، مواشی و انعام راعی (دامهای دستنخورده در طویله) است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون فقهی، سوائم نماد برکت، مالداری طبیعی و رونق اقتصادی متکی بر سخاوت طبیعت هستند؛ چرا که بدون هزینه دستی برای مالک، رشد کرده و سودآوری دارند.
جمعبندی و توضیح کامل سوائم
واژه سوائم از ریشه عربی (س - و - م) گرفته شده و جمع کلمات سائم و سائمه است. این اصطلاح در ادبیات فقهی و حقوقی ایران کاربرد فراوانی دارد و به دامهایی مثل شتر، گاو و گوسفند اطلاق میشود که در مزارع و چراگاههای طبیعی به طور آزاد تغذیه میکنند. نقطه مقابل این کلمه، معلوفه (دامهایی که در طویله علوفه دستی میخورند) و عوامل (حیوانات کاری و بارکش) است.
در احکام اسلامی، زکات به این دسته از حیوانات تعلق میگیرد؛ زیرا پرورش آنها بار مالی و هزینهای برای صاحبشان ندارد و تماماً از مراتع خدادادی استفاده میکنند. این واژه اگرچه در قرآن به صورت مستقیم نیامده، اما مشتقاتی نظیر تُسیمون (در سوره نحل) با همین معنا به کار رفتهاند.